اهل البیت علیهم السلام هیچ اشکالی نمی‌بیند و آن را بارها در کتابش تکرار کرده است که می‌توان به صفحات ١٤، ١٧، ٢٢، ٢٥، ٣٢، ٣٥ و دیگر صفحات مراجعه کرد.
٤- او در صفحه ٣١ کتاب خود می‌گوید: «علی بن جعفر الباقر»، در حالی که هر شیعی می‌داند که امام باقر علیه السلام «محمّد بن علی» است و امام جعفر علیه السلام همان امام صادق علیه السلام است.
٥- او در صفحات ٩٨، ١٠٠ و ١٠٢ به کتابهای معروف حدیثِ شیعه «صحاح ثمانیه» اطلاق می‌کند و در صفحه ١٠٦ تهذیب الاحکام طوسی را یکی از «صحاح اربعه» معرفی می‌کند، در حالی که شیعیان، کتب حدیث خود را «صحاح» نمی‌نامند.
٦- او در صفحه ١١٥ کتاب خود می‌گوید: «اخیراً فتواهایی صادر شده که براساس آن جایز است نماز جمعه در حسینیه‌ها برپا شود»، با آنکه نزد شیعیان روشن است که نماز جمعه در حسینیه برپا نمی‌شود.
نتیجه آنکه همه این موارد و جز آن آشکارا بر این حقیقت تأکید دارد که نویسنده هویّتی سنّی دارد و این سخن را منتفی می‌دارد که او شیعی بوده و در حوزه زیسته و در آن درس خوانده باشد، چه رسد به آنکه عالمی از علمای شیعه شمرده شود.
به نظر می‌رسد نویسنده این کتاب شخصیّت شیعیِ ناشناخته‌ای را به خود بسته است تا به دو هدف دست یابد:
اوّل، تا به اهل سنّت بفهمانَد که آیینی استوار دارند و شیعه امامیه که یکی از فقهای معاصر شیعه آن را وانهاده و به بطلانش اقرار نموده آیینی سست است و با این وسیله این اشکالِ همیشه مطرح از سوی شیعیان را