که از علی بن مهزیار نقل شده که گفته است: «در نامه‌ای از امام باقر علیه السلام خواندم که مردی نزد ایشان آمد و از ایشان خواست تا او را در خوردن و آشامیدن از حقّ خمس، حلال دارد. امام علیه السلام با خط خود نوشت: هر که از دادن حق من ناتوان باشد از پرداخت آن معاف است» (من لا یحضره الفقیه، ج ٢، ص ٢٣).
پاسخ نویسنده چنین است که این روایت نیز بر وجوب پرداخت خمس از سوی شیعیان دلالت دارد، وگرنه مفهومی ندارد که مردی بیاید و از امام علیه السلام بخواهد که او را در خوراک و نوشاکش که از بدهیِ خمس اوست حلال دارد، در حالی که پرداخت خمس بر او واجب نبوده باشد، چنان‌که در آن صورت وجهی برای حلال داشتن آن نیز وجود نخواهد داشت. بگذریم که امام علیه السلام وجوب خمس را از آن مرد منتفی نمی‌داند و تنها آن را به مقداری بر شیعه نیازمند می‌بخشد تا بتواند نیاز شدیدش را برآورَد، و این چنان‌که گفته آمد، بر امام علیه السلام جایز است، زیرا امام می‌تواند همه یا بخشی از حقوق خود را بر هر که بخواهد و هر گونه که بخواهد ببخشاید، ولی در این حدیث دلالتی به چشم نمی‌خورَد که همه خمس بر همه شیعیان و در هر روزگاری، حتّی با وجود نداشتن نیاز، بخشیده شود، و حتّی در این روایت دلالتی دیده نمی‌شود که امام علیه السلام آن مرد را در آنچه از خمس می‌خورد و می‌آشامد حلال گردانده باشد، چنان‌که در آن نکته‌ای دیده نمی‌شود که این مرد را نیازمند معرفی کند.
روایت هشتم که نویسنده بدان استشهاد می‌کند روایتی است که در