استدلالی می‌گذرانَد، و در پی آن به آموختن دو دانش اصول و فقه استدلالی روی می‌آورَد و اینها همه در بردارنده متونی نیست که چنین آگاهیهایی به طلبه دهد و مسائلی را دربرندارد که ذهن طلبه را به خود مشغول دارد، زیرا متونی شناخته شده‌اند و هیچ یک از متون و مطالب آنها بر هیچ طلبه‌ای از طلّاب حوزه علمیه پنهان نیست.
نویسنده گمان می‌کند که طلبه حوزه علمیه، علم حدیثی را می‌آموزد که دیدگان او را در برابر احادیث غریب و ضعیف- که در کتابش یادآور شده- می‌گشاید. چنان‌که می‌پندارد طلبه حوزه علمیه، رجال، تاریخ، سیره ائمّه و امثال چنین علومی را فرا می‌گیرد که دربردارنده مطالبی است که یک سُنّی آن را انکار می‌کند یا برنمی‌تابد.
اگر این نویسنده حقیقتاً طلبه حوزه علمیه بود، می‌دانست که علمای شیعه- قدّس الله اسرارهم- مشکلات احادیث را توضیح داده‌اند و گونه‌های متفاوت و درست آن را از نادرست جدا کرده‌اند و شبهات مخالفان را رد کرده‌اند و پوچی آنها را باز نموده‌اند تا دیگر برای هیچ مخالفی حجّتی نمانَد.
بدین ترتیب روشن می‌شود که حتّی یک طلبه حوزه علمیه نمی‌تواند چنین سخنانی برانَد، چه رسد به کسی که ادّعای درجه اجتهادی می‌کند که براساس آن باید بتواند میان صحیح و ضعیف تفاوت نهد و همه شبهات مخالفان و دلایل ایشان را پاسخ دهد.
این در حالی است که همه کتابهای درسی حوزه به چاپ رسیده و کاملًا شناخته شده است و در هیچ یک از آنها نکته‌ای دیده نمی‌شود که در نهاد یک طلبه مذهب اهل‌بیت علیهم السلام تردید و ایرادی را دامن زند، زیرا