دوم، او گمان برده است که رسیدن به درجه اجتهاد همچون رسیدن به درجه دکترا در دانشگاه است که می‌تواند با درجه ممتاز و جز آن باشد، در حالی که چنین نیست گاهی اجتهاد با درجه ممتار و گاهی با درجه غیر ممتاز داده شود، بلکه یک فقیه این درجه را به گونه‌ای فردی و به دور از جوسازی هنگامی اعطا می‌کند که قانع شده باشد فرد به اجتهاد رسیده، می‌تواند براساس منابع مشخّص احکام شرعی را استنباط کند.
هر خواننده آگاهی با درنگ در کتاب «خدا و سپس تاریخ» نتیجه می‌گیرد که نویسنده آن حتّی یک عالم فاضل نیست چه رسد به فقیهی مجتهد، زیرا:
١- نویسنده اجتهاد خود را برای ما اثبات نکرده و چیزی نبوده مگر ادّعای اینکه شیخ کاشف الغطاء به او درجه اجتهاد داده است و به صرف ادّعا چیزی ثابت نمی‌شود و نمی‌توان آن را پذیرفت.
٢- بسیاری از رویدادهایی که نویسنده بیان می‌دارد گواه آن است که وی صرفاً یک پرسنده است نه یک مجتهد، و حتّی یک بار او را نمی‌بینیم که ادّعا کند با آقای خوئی یا مرجع دیگری مناقشه کرده باشد و این عادت مجتهدانی نیست که (به اصطلاح با درجه ممتاز) به اجتهاد رسیده‌اند.
٣- نویسنده در کتاب خود به هر حدیثی که از پیش چشمش گذشته، بدون هیچ گونه جداسازی احادیث صحیح از ضعیف، استشهاد کرده است و در سراسر کتاب او حدیثی را نمی‌بینیم که آن را صحیح یا ضعیف یا حسن یا موثّق نامیده باشد، در حالی که جداسازیِ احادیث،