او در صفحه ٥٠ می‌گوید: روایت ابی الیعفور، و در صفحه ٦٥، کتابِ ضیاءالصالحین را به آقای خویی نسبت می‌دهد، با اینکه آن، کتاب معروفی است در ادعیه و زیارات از حاج محمّد صالح جوهرچی و کتاب آقای خویی منهاج الصالحین است.
اینها همه حاکی از آن است که وی نه تنها فقیه مجتهد نیست که فضلی هم ندارد.
امّا پاسخ این پندار او که «دوستش سیّد موسی موسوی را نمونه‌ای مناسب در کنار نهادن انحرافی می‌داند که بر تفکّر شیعه عارض شده است و در پیِ انتشار کتاب احمد کاتب با نام تطوّر الفکر الشیعی و مطالعه آن دریافته که نوبت او در گفتن سخن حق فرا رسیده» چنین است:
ما از کسی که ادّعای فقاهت و اجتهاد می‌کند به شگفتی می‌افتیم که چگونه اسوه خود را این دو نفری برمی‌گزیند که نه به علم شناخته شده‌اند نه به فضل، و رفتار آن دو او را به این حقیقت رسانده که نوبت او در گفتنِ سخنِ حق فرا رسیده، در حالی که یک فقیه باید در تشخیص تکلیف و شناخت و وظیفه و آنچه بر او بایسته و نبایسته است آزاد باشد و روا نیست از دیگری تقلید کند.
از این گذشته آنچه سید موسی موسوی در کتاب خود الشیعة والتصحیح و احمد کاتب در کتاب خود تطوّر الفکر الشیعی نوشته جز اباطیل نیست و این بر طلبه‌های معمولی هم پوشیده نیست، چه رسد به کسی که ادّعای اجتهاد و فقاهت دارد.
اینکه نویسنده در عراق به سر می‌بَرد و آن دو در خارج عراق، میان