خمس برای او همه چیز را فراهم می‌آورْد، چنان که دیگر علما از این کامیابی برخوردارند، ولی این سخن او شگفت آوراست، زیرا شخصی با این سنّ و سال چگونه می‌تواند نظر به کامیابیِ صیغه داشته باشد؟! نویسنده اگر- چنان که ادّعا می‌کند- همچون دیگر نوابغ حوزه در چهل سالگی به اجتهاد رسیده، در صورتی که کاشف الغطاء هنگام مرگش به سال ١٣٧٣ هجری بدو اجازه اجتهاد داده باشد هم‌اینک حدود نود سال عمر دارد. خُمس هم امانتی است که مرجع آن را می‌ستانَد و در مصارف صحیحش هزینه می‌کند و نه خودِ او و نه دیگری حق ندارد آن را برای خویش هزینه کند، و اگر مراجع تقلید، خمس را برای خود برمی‌گزیدند از توانگرترین مردمان بودند و حال آنکه نیستند و وضع و حالشان گواه این سخن است.