نویسنده در حرمت متعه به این آیه استشهاد می‌کند که: «وَ مَنْ لَمْ یَسْتَطِعْ مِنْکم طَوْلًا أن ینکحَ الُمحْصِناتِ الْمُؤْمِناتِ فَمِنْ ما مَلَکَتْ أیمانکم مِنْ فَتَیاتکم الْمُؤمِنات» تا جایی که می‌فرماید: «ذلِکَ لِمَنْ خَشِیَ الْعَنَتَ مِنْکم وَأنْ تَصْبِروا خیرٌ لَکُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَحیمٌ» [١]
. خداوند در این آیه کسانی را که به سبب فقر نمی‌توانند ازدواج کنند راهنمایی می‌کند که با کنیزانشان ازدواج کنند و اگر کنیزی هم ندارد خداوند او را به صبر و شکیبایی می‌خوانَد، در حالی که اگر متعه حلال بود خدا او را به متعه ارشاد می‌کرد.
پاسخ نویسنده این است که این آیه در قرآن مجید پس از آیه متعه آمده است که همان آیه ٢٤ سوره نساء است. خداوند سبحان می‌فرماید: «فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ اجُورَهُنَّ فَریضةً وَلا جُناحَ عَلَیْکم فیما تراضَیْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الفریضةِ إنَّ اللّهَ کان علیماً حکیماً. وَ مَنْ لَمْ یَسْتَطِعْ مِنْکُمْ طَوْلًا أنْ یَنْکَحَ الُمحْصِناتِ الْمُؤْمِناتِ فَمِنْ ما مَلَکَتْ أیْمانُکُمْ» [٢].

[١]- نساء/ ٢٥؛ و هر کس از شما، از نظر مالی نمی‌تواند زنان [آزاد] پاکدامنِ با ایمان‌را به همسری [خود] در آورد پس با دختران جوانسال با ایمان شما که مالک آنان هستید [ازدواج کند]- تا آنجا که می‌فرماید- این [پیشنهاد زناشویی با کنیزان] برای کسی از شماست که از آلایش گناه بیم دارد و صبر کردن برای شما بهتر است و خداوند آمرزنده مهربان است.
[٢]- نساء/ ٢٤؛ و زنانی را که متعه کرده‌اید مَهرشان را به عنوان فریضه‌ای به آنان بدهید و بر شما گناهی نیست که پس از [تعیین مبلغ] مقرّر، با یکدیگر توافق کنید [که مدّت عقد یا مهر را کم یا زیاد کنید]، مسلماً خدا دانای حکیم است. و هر کس از شما از نظر مالی نمی‌تواند زنان [آزادِ] پاکدامن با ایمان را به همسری درآورَد، پس با دخترانِ جوانسالِ با ایمان شما که مالک آنان هستید [ازدواج کند].