پس از آنکه خداوند سبحان ذکر فرمود که مَهر نکاحِ متعه واجب است بیان می‌فرماید کسی که به دلیل تنگدستی نمی‌تواند زنی را نکاح دائم یا متعه کند و مهر و نفقه او را بپردازد کنیزی از میان کنیزکان مؤمن را به زنی برگزیند، زیرا مَهر کنیز کمتر از مَهر زن آزاد است و معمولًا هزینه‌ای کمتر از زن آزاد دارد.
از اینجا روشن می‌شود که آیه دلالت بر آن دارد که نکاح کنیزان برای کسی است که نمی‌تواند زن آزادی به نکاح دائم یا متعه خود درآورَد و مَهری ندارد که بدیشان بپردازد، پس اگر چنین کسی نتوانست کنیزی را به نکاح درآورَد باید شکیب ورزد تا خدای او را به نکاح زنانی دیگر توفیق دهد.
نویسنده پنداشته است شماری از احادیث بر حرمت متعه دلالت دارد، همچون این فرموده امام صادق علیه السلام به عبداللّه بن سنان، در پاسخ به پرسش وی پیرامون متعه: «خود را با متعه آلوده مکن» (بحارالانوار، ج ١٠٠، ص ٣١٨).
پاسخ او این است که متعه، مایه آلودگی مردی است که بدکاره‌ها و روسپیها را متعه می‌کند، در حالی که اگر با زنان پرده‌نشین و پاک پیوند متعه بندد موجب آلودگیِ او نمی‌گردد.
شاید در روزگار امام صادق علیه السلام، در مدینه، تنها زنان تبهکار به متعه رو می‌آورده‌اند و به همین سبب برای انجام دهنده آن کاری آلوده کننده شمرده می‌شده است. احمد بن محمّد بن عیسی اشعری در کتاب نوادر خود، صفحه ٨٧ از هشام بن حکم آورده که وی از امام صادق علیه السلام