به‌خوبی آن را تقسیم کند (الوسیلة الی نیل الفضیلة، ص ١٤٨ و ١٤٩).
این به آنچه ما پیرامون آن سخن می‌گوییم ارتباطی ندارد، زیرا ما درباره چگونگی دست بردن به سهم امام علیه السلام در زمان غیبت او سخن می‌گوییم.
نظر ابن حمزه در دخل و تصرّف در حقّ امام علیه السلام تقسیم آن است میان فقرای شیعه. او می‌گوید: «اگر امام حاضر نباشد، در این صورت چند نظر ابراز شده است و نظر صحیح نزد من آن است که سهم او میان دوستدارانش که به حق امام آگاهی دارند و فقیر و صالح و درستکارند تقسیم می‌گردد» (وسیله، ص ١٤٨).
و من می‌گویم: این یکی از آرایی است که شیخ مفید- در آنچه گفته آمد- می‌گفت خمس میان سادات و شیعیان فقیر تقسیم می‌شود، پس این تحوّل مورد ادّعا در نظریه خمس کجاست؟
نویسنده مدّعی است مرحله پنجم این تحوّل یک قرن پیش روی داده است و براساس آن بر فقها جایز است برای برپاداشتن ستونهای دین و دادن هزینه طلبه علوم دینی در سهم امام علیه السلام دست برند.
پاسخ او این است که توضیح دادیم هیچ نصّی در این مسأله نرسیده است و از همین رو علما در چگونگی دخل و تصرّف در سهم امام با یکدیگر اختلاف یافتند و این پس از هنگامی بود که نظر مشهور قائل به وجوب پرداخت خمس در زمان غیبت شد.
از پدید آمدن اختلاف آراء، با درنظر گرفتن اینکه نکته مهم، رسیدن به شکل صحیح مسأله است، چاره‌ای نیست، و ما هنگام ارائه