این کتابها یا علمی هستند بی هیچ پیوندی با مذهب اهل‌بیت علیهم السلام همچون کتابهای نحو، بلاغت، صرف، منطق و فلسفه، یا کتابهایی دربردارنده فتاوای صِرف؛ همچون تبصرة المتعلّمین و شرائع الاسلام، یا کتابهایی که تنها اشاره‌ای به دلایل دارند؛ همچون اللمعة الدمشقیه، یا کتابهایی شامل بیان ادلّه تفصیلی در مکاسب و تجارات؛ مثل کتاب المکاسب شیخ انصاری.
از این گذشته نویسنده همه متونی را که در چنته داشته و گمان می‌کند در کتب شیعه آمده است ذکر کرده؛ متونی که به پندار او کفر به ساحت الهی یا مقتضیِ خدشه به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و خاندان او علیهم السلام است.
خواننده به زودی در خواهد یافت که آنچه این نویسنده می‌انگارد همگی سراب است و پوچ والحمدلِلّه متونی از این دست در کتب شیعه یافت نمی‌شود.
امّا این ادعای او که تحصیلاتش را به پایان برده و با درجه ممتاز از یگانه روزگار خود شیخ محمّد حسین کاشف الغطاء قدس سره درجه اجتهاد دریافت داشته به دو دلیل پذیرفتنی نیست:
اوّل، نویسنده اعتقاد دارد که شیوه تحصیلات حوزه نظیر شیوه تحصیلات دانشگاهی است و با رسیدن به درجه اجتهاد پایان می‌پذیرد و دیگر دریافت کننده این درجه، تحصیلاتش را به پایان رسانده است، در حالی که مسأله چنین نیست و دروس حوزه بدین ترتیب به پایان نمی‌رسد و هر که در این روزگار در حوزه نجف اشرف بوده، می‌داند که شماری از فقها که اجتهادشان مسلّم است طی سالهای متمادی در حلقه درس اساتیدشان حاضر می‌شدند.