نخستین ابزار کار اجتهاد است و کسی که نتواند حدیث معتبر را از حدیث غیر معتبر جدا کند چگونه خواهد توانست احکام شرعی را از میان احادیث روایت شده استنباط کند؟
٤- نویسنده در همه نتیجه گیریهای خود تنها به پاره‌ای احادیث نظر داشته است و نتایج خود را بر آنها مترتّب کرده است و هیچ نگاهی به احادیث مخالف نیفکنده است و هرگز نکوشیده آنها را کنار هم گرد آورَد یا یکی را بر دیگری ترجیح دهد، در حالی که جمع میان احادیث یا ترجیح برخی از آنها بر برخی دیگر از مهم‌ترین ابزار در استنباط است که یک فقیه از شناخت آن بی نیاز نیست و یک استنباط یا استدلال چگونه می‌تواند با چشمپوشی از آن صحیح باشد؟
٥- نویسنده دچار خطاهای بسیار زیادی شده که یک فقیه مجتهد مرتکب آنها نمی‌شود، از آن جمله است: در صفحه ١٠ که نام کتاب کشی را معرفة اخبارالرجال آورده در حالی که نام صحیح آن اختیار معرفةالرجال است، و در صفحه ١٣ کتاب جامع الرواة را به مقدّس‌اردبیلی نسبت می‌دهد در حالی که این کتاب از آنِ محمّد بن علی اردبیلی حائری است، و باز در صفحه ١٣ در میان منابعی که از عبدالله بن سبأ سخن به میان آورده التحریر للطاووسی آورده در حالی که صحیح آن التحریر الطاووسی از شیخ حسن بن شهید ثانی صاحب المعالم است، و در صفحه ١٣ از خوانندگان کتابش می‌خواهد تا به کتابهایی از جمله حلّ الاشکال از سید احمد بن طاووس مراجعه کنند در حالی که در این روزگاران چنین کتابی وجود ندارد. در صفحات ٤٩ و ٧٩ ابن ابی یعفور را با الف ولام «ابن ابی الیعفور» آورده است.