مسلمانان به آگاهی کامل دست یابند. این در حالی است که خود می‌داند این کتاب با ردّ و تکذیب و اتّهامات باطل روبرو خواهد گشت، ولی باکی از این ندارد که شیعیان او را به باد انتقاد بگیرند و لذا تصمیم می‌گیرد در راه رضای خدا در نجف شکیبا باقی بمانَد و یقین دارد بسیاری از آقایان به سبب سکوت و رضایت به این وضعیّت دچار عذاب وجدان خواهند بود.
در پاسخ به این سخنان باید گفت: رفتن نویسنده در نوجوانی به حوزه علمیه نجف و ادّعای رسیدن به دریافت اجازه اجتهاد از استادش کاشف الغطاء قدس سره نزد هیچ کس این اجازه را بدو نمی‌دهد که نسبت به سیّد یا شیخ بودن استادش بی اطّلاع باشد و نام او را «محمّد آل حسین کاشف الغطاء» آورَد، در حالی که نام صحیح ایشان «شیخ محمّد حسین آل کاشف الغطاء» است؛ نامی که حتّی عوام مردم نجف نیز آن را می‌دانند.
این خطا بارها در کتاب نامبرده تکرار می‌شود و او «استاد» خود را «سیّد» معرفی می‌کند و روشن است که این دلیل بر بطلان ادّعای شاگردیِ او نزد شیخ کاشف الغطاء و دریافت اجازه اجتهاد از ایشان کافی است.
این ادّعای او که در لابلای متون درسی خدشه‌های زیادی را متوجّه اهل‌بیت علیهم السلام یافته چندان که به بطلان شیعه باور کامل پیدا کرده گواه آن است که وی از متون درسی حوزه هیچ آگاهی ندارد و در حوزه درسی نخوانده است وگرنه می‌دانست که طلبه حوزه علمیه سالهای نخست تحصیلش را به فراگیری صرف، نحو، بلاغت، منطق و فقه غیر