حالی که به شما می‌فرماید: «با خاندان من جنگیدید و حرمت مرا در هم شکستید، پس از امّت من نیستید» (احتجاج، ج ٢، ص ٣٢)، پاسخی چنین دارد:
این روایت- با ضعف سندی که دارد- در نکوهش اهل کوفه، در آن روزگار، وارد شده است، و ما پیشتر ثابت کردیم که اهل کوفه در آن هنگام شیعه نبوده‌اند.
این را نیز باید در نظر آورْد آنچه نویسنده نقل می‌کند دلالت آشکار دارد که امام زین العابدین علیه السلام کسانی را نکوهیده است که با حسین علیه السلام مکاتبه کرده و سپس درصدد جنگ با حضرت برآمده‌اند؛ کسانی همچون شبث بن ربعی و حجار بن ابجر و کسانی که در راه این دو بوده‌اند، و چنان که گفتیم این جماعت و نظایر ایشان شیعه نبودند.
نویسنده این سخن امام صادق علیه السلام را می‌آورَد که فرموده است: «به خدای سوگند اگر در میان شما سه کس بیابم که حدیث مرا پنهان بدارند، بر من روا نباشد که حدیثی از ایشان پنهان کنم» (اصول کافی، ج ١، ص ٤٩٦).
پاسخ او چنین است که امام در این حدیث فرموده‌اند که اگر در میان مخاطبان ایشان سه مؤمن یافت شود که آنچه امام علیه السلام بدیشان بگوید پنهان بدارند دیگر بر امام روا نخواهد بود که از ایشان چیزی پنهان بدارد و اسرار الهی و معارف نبوی را که دیگران از آن آگاهی ندارند به آگاهی ایشان خواهد رساند. دلیل این سخن آن است که راوی حدیث- ابن رئاب- می‌گوید: