فراوان بگریید و اندک بخندید که به رسواییِ آن [فتنه گرفتارید ... و کی خواهید توانست لکّه ننگ کشتن سلاله خاتم پیامبران را بشویید ...».
در پاسخ نویسنده پیش از این یادآور شدیم که کوفیان در آن هنگام اساساً شیعه نبوده‌اند و در میان قاتلان حسین علیه السلام حتی یک شیعیِ بنام وجود نداشته است و باز گفتِ این سخن دیگر جاندارد و زینب کبری و فاطمه صغری علیها السلام مردم کوفه را در آن هنگام نکوهیده‌اند و چنان که در سخن آن دو هویداست شیعیان را نکوهش نکرده‌اند.
نویسنده گمان می‌کند امام صادق علیه السلام برای شیعه روشن کرده است که خداوند ایشان را نکوهیده و رافضه نامشان نهاده. او به روایتی استدلال می‌کند که در آن شیعه نزد امام صادق علیه السلام آمدند و عرض کردند:
«ما را چنان زشت می‌خوانند که دیگر پُشتمان شکسته و دلهامان مرده است و کارگزاران بر پایه حدیثی که فقیهانشان برای آنان روایت می‌کنند ریختن خون ما را روا می‌شمرند. امام صادق علیه السلام فرمود:
مقصودتان «رافضه» است؟ عرض کردند: آری. امام علیه السلام فرمود: نه به خدا سوگند، این نام را آنها به شما نداده‌اند و خدای، شما را بدان نامیده است» (کافی، ج ٥، ص ٣٤).
پاسخ به نویسنده این است که این حدیث سندی ضعیف دارد، زیرا در میان راویان آن نام سهل بن زیاد دیده می‌شود که، بنا به مشهورِ مورد قبول نزد علما [١]، ضعیف است، چنان‌که نام محمّد بن سلیمان نیز در

[١]- بنگرید به: رجال نجاشی، ج ١، ص ٤١٧