«شنیدم که امام صادق علیه السلام به ابوبصیر فرمود ...»، در حالی که اگر مقصود امام همه شیعیان بود راوی می‌گفت: «امام صادق علیه السلام به ما چنین و چنان فرمود».
اگر هم بپذیریم که مقصود امام علیه السلام همه شیعیان بوده است بیشترین دلالت این حدیث آن است که امام علیه السلام سه تن از شیعیان را نیافته که سخن او را پنهان دارند و اگر جز این می‌بود دیگر بر خود روا نمی‌داشت پاره‌ای از علومش را از ایشان نهان دارد. این سخن هیچ دلالتی بر عدم ایمان شیعه یا انحراف آنها از خط اهل‌بیت علیهم السلام ندارد که البتّه امری کاملًا آشکار است.
به دیگر سخن بیشترین دلالت این حدیث آن است که امام علیه السلام ایشان را از آن رو که احادیث امامان علیه السلام را پنهان نمی‌کنند و آن را برای مخالفان بازگو می‌کنند نکوهیده است و اهل‌سنّت این کار را ستوده می‌پندارند، زیرا کتمان را دروغ و دورویی می‌دانند.
نویسنده از کتاب احتجاج، جلد دوم، صفحه ٢٨ به نقل از فاطمه صغری علیها السلام آورده که فرموده: «ای اهل کوفه! ای اهل فریب و نیرنگ و خود پسندی! خداوند ما اهل‌بیت را به شما مبتلا کرده و شما را به ما مبتلا گردانده است. ما آزمونی نیکو دادیم و شما ناسپاسیِ ما کردید و به تکذیب ما برخاستید ...».
نویسنده همچنین به نقل از زینب، دخت امیرالمؤمنین علیه السلام می‌آورد که به کوفیان فرموده: «اما بعد، ای مردم کوفه، ای اهل فریب و نیرنگ که از یاری دریغ می‌ورزید! آیا بر برادر من می‌گریید؟ آری، به خدای که