پوشیده نیست- در این حدیث وارد کرده‌اند [١].
اگر درستی این حدیث را به گونه‌ای که از امیرالمؤمنین علیه السلام روایت کرده‌اند بپذیریم شاید بتوان گفت مقصود از نهیِ آمده در این حدیث، تحریم نیست و شاید منظور پیامبر صلی الله علیه و آله از بازداشتن ایشان از متعه آماده بودنِ آنها بوده برای جنگ با یهود تا با همخوابگی زنان از پرداختن به کار دشمن غفلت نورزند، و خدا داناتر است.
نویسنده می‌گوید: متعه‌ای که فقهای ما آن را روا می‌شمرند به مرد این حق را می‌دهد که زنان بی شماری را به متعه خود درآورَد، اگر چه در یک زمان شمار آنها به هزار برسد.
پاسخ او این است متعه‌ای که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و در پی ایشان امامان اهل‌بیت علیهم السلام روا شمرده‌اند و شیعیان این اصل را از آنها ستانده‌اند محدود به شمار زنها نیست و وضعش همچون کنیزان است.
دلیلی که تعداد همسران را به چهار محدود می‌کند ویژه نکاح دائم است و گونه‌های دیگر نکاح همچون معشوقه گرفتن کنیزکان و نکاح متعه از ادلّه‌ای مطلق برخوردارند و به چهار زن تخصیص نمی‌یابد و از همین رو فقها برای رفیقه گرفتن از کنیزکان به عدد چهار بسنده نمی‌کنند.
ابن کثیر می‌گوید: «مقصود از این آیه قرآنی: «أنْ تَبْتَغُوا بِأمْوالِکم

[١]- بنگرید به: صحیح بخاری، ج ٣، ص ١٢٨٢ و ١٢٨٣؛ صحیح مسلم، ج ٣، ص ١٥٣٧- ١٥٤١؛ سنن ترمذی، ج ٤، ص ٢٥٤؛ سنن ابی داوود، ج ٣، ص ٣٥٦؛ سنن نسایی، ج ٧، ص ٢٣٠- ٢٣٣؛ سنن ابن ماجه، ج ٢، ص ١٠٦٤