نکاح متعه در زمان پیامبر صلی الله علیه و آله نیز حلال بود، امّا امثال این محذورات از آن لازم نیامد؟ آیا این محذورات در زمان رسول خدا صلی الله علیه و آله پیش آمده یا پس از آن؟ اگر در زمان رسول اکرم پیش آمده، حکایت از آن دارد که مانعی در سر راه حلیّت نکاح متعه وجود ندارد و اگر پس از زمان ایشان پدید آمده خود گویای آن است که رفتارهای خطا خارج از اصل تشریع نکاح متعه است و به اصل نکاح زیانی وارد نمی‌سازد و اقتضای حرمت آن را ندارد.
نویسنده پنداشته است از مفاسد متعه یکی نیز آن است که دختران باکره بدون آگاهی پدرشان متعه می‌شوند و پدرشان از آنها در امان نیستند و ناگاه پدر در می‌یابد که دخترش باردار است بی آنکه بداند از چه کسی؟
پاسخ به نویسنده آن است که حلیّت نکاح متعه مستلزم صحّت آن بدون اجازه ولیّ نیست، چنان‌که حلیّت نکاح دائم مستلزم صحّت این نکاح بدون اجازه ولّیِ دختر باکره نخواهد بود، و از همین رو اخبار رسیده از امامان هدایت علیهم السلام به ضرورت اجازه ولیّ دختر بکر در ازدواج تأکید دارد.
یکی از این روایات، صحیحه بزنطی از امام رضا علیه السلام است: «باکره متعه نمی‌شود مگر با اجازه ولیّ خود» (وسائل الشیعه، ج ١٤، ص ٤٥٨).
دیگری، صحیحه ابو مریم است از امام صادق علیه السلام که فرموده است:
«باکره‌ای که پدر دارد جز با اجازه پدرش شوهر نمی‌کند» (همان، ج ١٤، ص ٤٥٩).