خداوند عزّوجل نازل شده نزد ائمّه علیهم السلام بوده و آنها این کتابها را به رغم اختلاف زبانهاشان می‌فهمیده‌اند» روایتی را از امام صادق علیه السلام نقل می‌کند که حضرتش علیه السلام انجیل و تورات و زبور را به زبان سریانی قرائت می‌کرده است.
پاسخ نویسنده چنین است که این حدیث با همین الفاظ در کتاب کافی و در باب مذکور یافت نمی‌شود و این باب تنها دو حدیث ضعیف در خود دارد که در یکی از آن دو نام حسن بن ابراهیم دیده می‌شود که وضعی ناشناخته دارد، و در دیگری نام سهل بن زیاد و بکر بن صالح [١] و محمّد بن سنان دیده می‌شود که هیچ یک مورد وثوق نیستند و وضع سهل و ابن سنان پیشتر گفته آمد.
گمان نمی‌کنم عالمی به حرمت در اختیار داشتن تورات، انجیل و زبور فتوا دهد، به ویژه آنکه در اختیار داشتن این کتب برای احتجاج با پیروان آن باشد، بل تا آنجا که ما اطلاع داریم علما نه تنها به جواز در اختیار داشتن تورات و انجیل فتوا داده‌اند، بلکه در اختیار داشتن کتب ضالّه را نیز جایز می‌دانند تا آنها را نقض کنند و با آنها به احتجاج با باورمندان این کتب برخیزند.
اینکه چنین کتابهایی در دسترس اهل‌بیت علیهم السلام است شاید بدین سبب بوده است و در کتب اهل‌سنّت سخنانی رسیده که به همین نکته گواهی می‌دهد. ابو عمرو دانی در سنن خود از ابن شوذب نقل می‌کند که گفته است: «مهدی را بدین نام نامیدند، زیرا به کوهی از کوههای شام

[١]- مراجعه کنید به: رجال نجاشی، ج ١، ص ٢٧٠؛ رجال ابن غضائری، ص ٤٤؛ رجال علامه حلّی، ص ٢٠٧