که تصریح بر دوری از خصوص فرج به مفهوم تشویق بر وطی در دبر است، بگذریم که تشویق بدان نیز صحیح نیست مگر آنکه در شریعت مقدّس، مستحب باشد که این را نیز هیچ کس نگفته است.
نویسنده می‌گوید: خداوند پس از آن روشن می‌کند که مرد با کجای زنش نزدیکی کند و می‌فرماید: «فَإذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَیْثُ امَرَکُمُ اللَّهُ»[١]
، وخدای تنها به مباشرت از فرج فرموده، آنجا که می‌گوید:
«نِساؤُکم حَرْثٌ لَکُمْ فَأتُوا حَرْثَکم أَنَّی شِئْتُمْ»، و «حرث» آنجایی است که نوزاد از آن پدید می‌آید.
پاسخ به نویسنده چنین است که مباشرت با همسر از آنجای که خدا می‌فرماید، یا در مکان «حرث» که همان فرج است، دلالت بر حرمت دیگر اعضای زن ندارد. پس امر به یک کار دلالت بر نهیِ جز آن ندارد و علمای اصول این نکته را بیان کرده‌اند.
وطی در دبر نیز چنین است و در این دو آیه مبارکه دلالتی در نهی آن دیده نمی‌شود و این بر هر کس که اندک درنگی کند روشن و آشکار است.
به علاوه آنکه میان مفسّران پیرامون این آیه: «أنَّی شِئْتُمْ» سخنان گوناگون دیده می‌شود. گروهی معتقدند مقصود از آن این است که: «هر گونه بخواهید»؛ یعنی با زنان خود هر گونه که خواستید مباشرت کنید خواه پشت به شما داشته باشند یا از جلو یا دراز کشیده یا ایستاده یا نیم

[١]- بقره/ ٢٢٢؛ پس هرگاه زنان [حائض] پاک شدند از آنجایی با آنها نزدیکی کنیدکه خدای، شما را فرموده است.