ابو محمّد بن عبداللّه بن محمد الیمانی آمده که در کتب رجال نه ستایشی از او رسیده نه نکوهشی، نیز نام حسین بن ابی خطاب دیده می‌شود که وضعی نامعلوم دارد و موثّق شمرده نشده است، و دیگری طاووس است که او نیز موثّق دانسته نشده است. بر این اساس روایت مذکور از نظر سند بی اعتبار است و نمی‌توان بدان استدلال کرد.
روایت دیگر نویسنده نیز چنین است. او این آیات شریفه را: «وَ مَنْ کانَ فی هذه أعمی فَهُوَ فی الآخرةِ أعمی و اضَلُّ سبیلًا» [١]
و «وَ لا یَنفَعُکم نُصْحی إن أردتُ أنْ انْصحَ لکم» [٢]
در حق عبّاس می‌داند (ص ٥٢ و ٥٣).
در سند این روایت نام جعفر بن معروف دیده می‌شود که موثّق دانسته نشده است.
روایت سوم نویسنده نیز چنین است. در این روایت آمده است که امیرالمؤمنین علیه السلام به عبداللّه بن عبّاس و برادرش عبیداللّه چنین نفرین فرستاده: «خدایا دو پسر فلانی- یعنی عبدالله و عبیداللّه- را لعنت کن و پرده بر دیدگان آن دو کش، چنان‌که دل آن دو «الاجلین فی رقبتی» کور شده است و کوریِ دیده آن دو دلیل کوریِ دلشان گردان» (ص ٥٢).
در زنجیره راویان این حدیث نام محمّد بن سنان دیده می‌شود که بنا به مشهور، ضعیف است و نجاشی در کتاب خود، جلد ٢، صفحه ٢٠٨ و ابن غضائری، در صفحه ٩٢ و جز آن دو، او را

[١]- اسراء/ ٧٢؛ هر که در این دنیا کور [
[٢]- هود/ ٣٤؛ اندرز من اگر بخواهم به شما اندرز دهم سودتان نخواهد داشت.