و به او فرمود: نامت چیست؟ گفت: یزید بن شهاب، خداوند از نسل من شصت حمار آورده که بر هیچ یک جز پیامبر سوار نشده است و از این نسل تنها من مانده‌ام و از پیامبران تنها تو مانده‌ای، من از تو انتظار داشتم بر من سوار شوی ....» (البدایة و النهایه، ج ٦، ص ١٥٨).
شگفت آنکه نویسنده، این حدیث ضعیف را برای استدلال بر اینکه شیعیان از مقام پیامبر صلی الله علیه و آله می‌کاهند آورده است، ولی از احادیث صحیحی چشم فرو بسته که کتب اهل‌سنّت از آن آکنده است و پیامبر را عیب می‌کند و سخن ناروا بدو نسبت می‌دهد و صفاتی را به ایشان می‌بندد که سزاوار نیست.
یکی از همین احادیث دلالت بر آن دارد که پیامبر صلی الله علیه و آله برای کسی خوراکی [گوشتی آورْد که در پای بتها ذبح شده بود. بخاری به نقل از سالم آورده که او از عبداللّه شنیده که درباره پیامبر خدا صلی الله علیه و آله می‌گفت که:
«روزی حضرت صلی الله علیه و آله زید بن عمروبن نفیل را در پایین بَلْدَح دیدار کرد، و این هنگامی بود که هنوز به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وحی نمی‌شد. رسول خدا صلی الله علیه و آله برای او سفره‌ای پهن کرد که در آن قدری گوشت بود. زید از خوردن آن خودداری کرد و گفت: من از گوشت قربانی بُتهایتان نمی‌خورم و از آنچه نام خدای بر آن برده نشده در کام نمی‌ریزم» (صحیح بخاری، ج ٤، ص ١٧٧٠).
حدیث دیگری از این دست نقل می‌کنند که پیامبر صلی الله علیه و آله نابجا خشم می‌گرفت و دشنام می‌داد و نفرین می‌فرستاد. مسلم و جز او از عایشه نقل می‌کنند که گفته: «دو مرد بر پیامبر صلی الله علیه و آله وارد شدند و با پیامبر صلی الله علیه و آله سخنی گفتند که من ندانستم درباره چیست. این دو پیامبر صلی الله علیه و آله را به خشم