طبرانی و دیگران به نقل از زینب بنت جحش آورده‌اند که گفته است:
«زید مرا طلاق داد و طلاق من قطعی شد و همین که عدّه‌ام به پایان رسید خود را در کنار پیامبر سر برهنه یافتم. با خود گفتم: این کار خداست؟! پس گفتم: یا رسول اللّه مرا بدون خطبه و بدون گواه تزویج می‌کنی؟ پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: خدای، ما را تزویج می‌کند و جبرئیل گواه است» (مجمع الزوائد، ج ٩، ص ٢٤٧؛ المعجم الکبیر طبرانی، ج ٢٤، ص ٤٠؛ السنن الکبری ج ٧، ص ١٣٧).
طبرانی نیز به سند خود از ابوبکر بن سلیمان بن ابی حثمه نقل می‌کند که: «پیامبر خدا صلی الله علیه و آله به خانه زید بن حارثه رفت و اجازه ورود خواست و زینب که سر برهنه بود به ایشان اجازه داد و آستین خود بر سر نهاد. پیامبر صلی الله علیه و آله از زید پرسید. زینب پاسخ داد: یا رسول اللّه! پیش پای شما خانه را ترک کرد. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله برخاست و در حالی که زیر لب چیزی می‌گفت رفت. زینب می‌گوید: در پیِ او رفتم و شنیدم که با خود می‌گفت: «بزرگ است خدایی که دلها را زیر و زبر می‌کند»، پیامبر این سخن را می‌گفت تا ناپدید شد» (المعجم الکبیر طبرانی، ج ٢٤، ص ٤٤؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ٢٤٧).
طبری در تفسیر این سخن پروردگار به پیامبر خود که از سرِ عتاب است می‌گوید: «وَ» به یادآرای محمّد «اذْ تَقُول لِلَّذی انْعَمَ اللَّهُ عَلَیْه» با هدایت «وَ انْعَمْتَ علیه» با آزادی، یعنی زید بن حارثه، غلام رسول خدا صلی الله علیه و آله «امْسِکْ عَلَیْکَ زَوْجَک واتَّقِ اللّهَ» [١]
و این، چنان است که

[١]- احزاب/ ٣٧؛ و آن گاه که به کسی که خدا بر او نعمت ارزانی داشته بود و تو [نیز] به او نعمت داده بودی، می‌گفتی: همسرت را پیش خود نگه‌دار و از خدا پروا بدار.