چون پیامبر خدا صلی الله علیه و آله زینب بنت جحش را دید از او خوشش آمد، در حالی که زینب هنوز در اختیار غلام پیامبر بود. (تفسیر طبری، ج ٢٢، ص ١١- ١٠).
ابن جوزی می‌گوید: چون پیامبر صلی الله علیه و آله او را به زنیِ زید داد زمانی نزد زید بماند تا آنکه پیامبر خدا صلی الله علیه و آله روزی به خانه زید رفت و زینب را دید.
زینب زنی سفید و زیبا و از کامل‌ترین زنان قریش بود. پس مهر او در دل پیمبر افتاد و با خود گفت: «بزرگ است خدایی که دلها را زیر و رو می‌کند» (زادالمسیر، ج ٦، ص ٢٠٩).
پس از این همه روایات و سخنان زشت و نادرست که خود در این قضیه نقل کرده‌اند و گفته‌اند، آیا نویسنده حق دارد این اتّهام را به شیعه وارد کند که از مقام پیامبر خدا صلی الله علیه و آله می‌کاهند؟
از دیگر قضایایی که نویسنده می‌نویسد روایتی از امیرالمؤمنین علیه السلام است که روزی نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله رفت در حالی که ابوبکر و عمر نیز نزد ایشان بودند. امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرماید: «من میان پیامبر و عایشه نشستم. عایشه گفت: جز رانِ من و رسول خدا جایی [برای نشستن نیافتی؟ پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: خاموش باش ای عایشه» (البرهان فی تفسیر القرآن، ج ٤، ص ٢٢٥).
پاسخ این بخش از سخن نویسنده آن است که روایت سندی بسیار ضعیف دارد، زیرا- در میان راویانش- مجموعه‌ای ناشناس را در خود گرد آورده است که از جمله آنهاست: ابو محمّد فحام و عمویش عمر بن یحیی، اسحاق بن عبدوس و محمّد بن بهار بن عمار.