یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٩ - عرفان حافظ

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٣، ص: ٨٩

ذهنی است، نظیر چیزهایی است که انسان در خواب میبیند که تجلی دیدههای روز است. آرزوهای خلود نیز جلوه واقعیت ملکوتی نامتجانس ما با طبیعت است. مولوی میگوید:

بشنو از نی چون حکایت میکند از جداییها شکایت میکند

کز نیستان تا مرا ببریدهاند از نفیرم مرد و زن نالیدهاند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق

ایضاً او میگوید:

پیل باید تا چو خسبد اوستان خواب بیند خطه هندوستان

خر نبیند هیچ هندستان به خواب کو ز هندستان نکرده است اغتراب

ذکر هندستان کند پیل از طلب پس مصوّر گردد آن ذکرش به شب

حافظ (علاوه بر اشعار اشاره شده بالا) در یک مثنوی که به نام «آهوی وحشی» در آخر دیوانش (ص ٣٥٤) ذکر شده، میگوید:

الاای آهوی وحشی کجایی مرا با توست چندین آشنایی

دو تنها و دو سرگردان دو بیکس دد و دامت کمین از پیش و از پس

رجوع شود.

مسأله دیگر اصل «لا یسعنی ارضی و لا سمائی ولکن یسعنی قلب عبدی المؤمن» است.

حافظ یک جا میگوید:

دلم رمیده لولی وشی است شورانگیز دروغ وعده و قتّال وضع و رنگ آمیز