یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥٠ - خطابه و منبر

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٣، ص: ٣٥٠

بالاتر از پیشنماز یعنی یک صاحب رساله عملیه از این قبیل است.

اجمالًا همین که دلال شخصیتها نباشد و [خطابه او] برای تأمین منافع افراد و اشخاص نباشد. این نیز لازمه توقیفهم علی مصلحتهم است، زیرا تا اخلاص نباشد ممکن نیست.

گریه فی حد ذاته مطلوب نیست، حسین فدای امت نشد:

٣٠. اینکه الآن ما داریم، اولًا جنبه عزاداری دارد و باید مردم را به فلسفه این کار و طرز صحیح استفاده از آن، چه از لحاظ مجالسی که اقامه میگردد و چه از لحاظ شعارها و دستههایی که بیرون میروند، [آگاه نمود]، باید همه را اصلاح کرد و به طرز صحیح استفاده کرد که هر سالی محصولی داشته باشد و بشود بیلان داد که در سال گذشته در محرم و صفر چه کاری از پیش برده شد. البته این بدون یک ستاد تبلیغاتی که برنامه داشته باشد میسر نیست. به هر حال مردم را باید آگاه کرد که مقصود اصلی این نیست که مردم گریهای بکنند و همان گریه اسباب نجاتشان باشد هر چند خود مردم از حقیقت دور باشند؛ یعنی مقصود این نیست که با گریه قلم نسخ روی دستورهای اسلامی کشیده بشود و فکری نظیر فکر «فدا» که در مسیحیان بوده و شاید هنوز هم هست در میان مسلمین پیدا شود و مکتب یزیدسازی و ابن زیاد سازی با نام امام حسین پیدا شود.

مقصود صیقل دادن و تند و تیز کردن احساسات حق پرستی و ضدیت با ظلم است:

بلکه مقصود تیز و تند و حساس نگه داشتن روحیه مردم است نسبت به حق و باطل که بر سر دوراهیهایی از این قبیل که میرسند راه امام حسین را پیش بگیرند نه راه یزید و ابن زیاد را و همان طوری که آقای بهشتی گفتند بفهمند که مبارزه و جنگ حق و باطل، نور و ظلمت همیشه در دنیا هست، همیشه موسی و فرعون هست، همیشه ابراهیم و نمرود هست، همیشه محمد و ابوجهل هست، همیشه علی و معاویه هست، همیشه حسین و یزید هست. حالا اگر کسی به مقام ابراهیم وموسی و عیسی و محمد و علی و حسین نیست نباشد.

مقصود این نیست که همیشه اشخاصی با مقام آنها هست، مقصود این است که همیشه دو راه و دو رگ و دو روش هست. مردم باید روش شناس و طریقت شناس بشوند با مشخصات صحیح قیام امام