مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٥٧ - نشاط شهید

وَ هُمْ لایفْتَنونَ» [١] دانستم که تا رسول خدا در میان ماست فتنه نازل نمیشود. از رسول خدا پرسیدم که این فتنه چه فتنهای است؟ فرمود: یا علی! فتنهای است که امت من بعد از من دچار آن میگردند. گفتم: آیا شما در روز احُد آنگاه که گروهی از مسلمین شهید شدند و من از شهادت محروم شدم و این امر بر من گران آمد، به من نفرمودید که مژده بدهم به تو، شهادت تو در پیش است؟ فرمود: همین طور است، تو شهادت در پیش داری. اکنون بگو در آن وقت صبرت چگونه خواهد بود؟ گفتم: یا رسول اللَّه! اینجا جای صبر نیست، جای شکر و سپاس است. آنگاه پیغمبر راجع به فتنهای که بعد حادث خواهد شد، به من توضیحاتی داد [٢].

این است معنی نشاط شهادت. علی به امید شهادت زنده بود. اگر این امید را از او میگرفتند، خیری در زندگی نمیدید، زندگی برایش بیمعنی و بیمفهوم بود.

ما مردم به زبان، بسیار «علی علی» میگوییم. اگر با حرف، کارها درست شود از ما شیعهتر در دنیا نیست، اما اگر تشیع، حقیقتی باشد- که هست- و اگر تشیع به معنی علیمآبی و علیگونگی باشد کار خیلی مشکل است و همین، یک نمونه است.

از علی علیه السلام که بگذریم، افراد دیگری باز میبینیم که «نشاط شهادت» دارند.

در دل اینها یک آرزو بود که آیا ممکن است خدا شهادت را به آنها روزی کند؟! یکی از دعاهای معمولی مسلمانان صدر اسلام همین بود. در دعاهایی که از ائمه به ما رسیده است این موضوع به چشم میخورد. در دعای شبهای ماه مبارک رمضان میخوانیم: