اتفاقا یکی از جنبههای جالب و حیرتانگیز انقلاب اسلامی ایران که میدانید انقلابی است که معیارهای جامعهشناسان را در هم ریخته و معادلات آنها را بههم زده است [همین مسئله است،] یعنی انقلابی با ویژگیهایی در جامعهای پیدا شده، که از نظر آنها که برای خودشان معیارهایی دارند غیر قابل پیشبینی و غیر قابل سنجش بوده است. در غرب این تبلیغ زیاد شده است به طوری که برای خود آنها باور آمده است که زن در جامعه اسلامی از حقوق محروم بوده و هست و زنها عنصرهایی ناراضی در میان مسلمانان هستند و بنابراین اگر به آنها عرضه شود که انقلابی در جهت اسلامی میخواهد پیدا شود، انقلابی که میخواهد خواهان برقراری ارزشهای اسلامی باشد، آنها حتما در جبهه مخالف شرکت خواهند کرد، چون بر اساس فرضیه آنها زنها از اسلام و از جامعهای که با معیارهای اسلامی اداره شود ناراضیاند بنابراین در این انقلاب شرکت نخواهند کرد. ولی در عمل زنها نه تنها شرکت کردند، بلکه اگر آنها شرکت نمیکردند این خود واقعیتی است که این انقلاب به ثمر نمیرسید، چون زنان نه فقط شرکت مستقیمشان مؤثر بود، بلکه تأثیر شرکت غیرمستقیمشان (یعنی تأثیری که روی شوهران، فرزندان، پدران و برادرانشان داشتند) از تأثیر مستقیم خودشان کمتر نبود و این خود یک مسئله فوقالعاده است.

نقش غیر مستقیم و نقش مستقیم زنان در انقلاب اسلامی

مرد الهامگیر از زن است و اگر در یک جریان اجتماعی زنها هماهنگی نداشته باشند، از تأثیر مرد هم فوقالعاده میکاهند و بر عکس اگر زنها نقش موافق و احساسات موافق داشته باشند نیروی مردها را هم چند برابر میکنند؛ یعنی نه تنها ترمزی برای مردها نمیشوند، نیروی محرکی هم برای مردها به شمار میروند، و این مطلب در این نهضت فوق العاده مشهود بود. البته این علاوه بر نقش مستقیم فوقالعاده و خارقالعادهای است که خانمها در این قضایا داشتند و آن، شرکتشان در تظاهرات و راهپیماییها، آنهم با حفظ میزانها و معیارهای اسلامی و با شعارهای اسلامی، و از اینها بالاتر جلو گلولهها رفتن است که در روز ١٧ شهریور در میدان شهدا آن طور که معمولا نقل میکنند و فیلمها نشان میدهد- زنها بیشتر از مردها شهید دادند و این زنها بودند که در میدان شهدا نشستند و مورد رگبار ظالمانه دشمن