اين احوال گاهى مناظراتى بين او و علماى مذاهب ديگر و عقائد باطله واقع ميشد و در اثر مجادله باحسن و اقامه براهين متقنه غير قابل ردّ او، بعضى از ايشان شرف‌اندوز دين مقدّس اسلامى بوده‌اند. جزاء اللّه عن الاسلام و اهله آلاف جزاء. در موقع طبع اين ترجمة كه ماه شوال هزار و سيصد و شصت و نهم قمرى مطابق مردادماه هزار و سيصد و بيست و نهم شمسى هجرى است در قيد حيات ميباشد و توفيق ادامه خدمات علميّه دينيّه وى را از درگاه خداوندى مسئلت مينمائيم.

آقاى آميرزا جعفر والد معظّم صاحب ترجمة نيز از مبرّزين علما و حكماى وقت و در ادبيّات و رياضيّات و فنون حكمت بر افاضل عصر خود مقدّم بود، كمالات علميّه‌اش بين المعاصرين مسلّم و در فقه و اصول بعمّ امجد علّامه خود آقاى حاج ميرزا حسن آشتيانى سالف الترجمة كه پدر زنش هم بوده تتلمذ نمود، معقول و طب و نجوم و حساب و هندسه و اصول عرفان را نيز از آقا على حكيم زنوزى سابق الذكر و ميرزا ابو الحسن جلوه سالف الترجمة و ديگر حكما و اكابر وقت تكميل كرد و در مقابل عمّ امجد مذكور خود كه به ميرزاى آشتيانى معروف بوده او را نيز به ميرزاى كوچك ملقّب ميداشته‌اند. تأليفات بسيارى هم داشته و در حدود هزار و سيصد و بيست و چهارم هجرت در طهران وفات يافت و در زاويه جنوب شرقى صحن شريف حضرت عبد العظيم ع مدفون شد كه متّصل بكفش كن است.

مدرس- سيد نصر اللّه بن سيد حسين بن على بن اسمعيل‌

- موسوى حايرى، مكنّى به ابو الفتح، ملقّب به صفى الدين، از اكابر علماى اماميّه اواسط قرن دوازدهم هجرى عهد نادرى ميباشد كه در فهم و ذكاوت و حسن تقرير و فصاحت بى‌نظير و مدرّس روضه مباركه حسينيّه و شاعرى بوده است اديب، مسلّم مخالف و موافق، محل توجه اكابر و اصاغر، در تواريخ و سير باخبر و بجمع كتب حرصى وافر داشت. هنگامى كه نادرشاه وارد مشاهد مشرّفه گرديد سيّد را بسيار تجليل نمود، با تحف و هداياى بسيارى بزيارت بيت اللّه الحرام اعزامش داشت، در مراجعت از آن مسافرت در حين ورود بصره حسب الامر سلطانى كه بجهت پاره‌اى امورات و مصالح راجعه بملّت‌