ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٨٩ - ملك
اهل فن (و العهدة عليهم) از چهارصد سال متجاوز بود، بعضى گويند كه امام شافعى (متوفى بسال ٢٠٤ ه- رد) را ديده و پشت سر او نماز خوانده است. بنقل شعرانى شيخ عبد الغفار قوصى قضيهاى مشعر بطول عمر ملئم را از خودش استفسار نمود گفت كه عمر من الآن در حدود چهارصد سال ميباشد، اين است كه اهل مصر زنان خودشان را از رؤيت و خلوت او منع نمىكردند و اين قضيه مورد طعن و انكار يكى از فقها بوده و ملئم نيز بدو گفت اى فقيه باصلاح نفس خود مشغول باش كه زياده از هفت روز ديگر غم ندارى اينك آن فقيه بعد از هفت روز درگذشت. اينگونه قضايا بدو منسوب است و سه مرتبه مسمومش كردند لكن خدا نجاتش داد، عاقبت در حدود ششصدم هجرت در مصر وفات يافت و در حسينيّه آنجا مدفون گرديد و قبرش مزار است.
(ص ١٣٥ ج ١ طبقات شعرانى)
ملك-
تخلّص شعرى چندى از شعراى فرس ميباشد كه بواسطه دسترس نبودن اسامى و مشخّصات و ادوار زندگانى ايشان بشرح حالشان نپرداخته و فقط شرح اجمالى ملك قمى را مىنگارد. مشار اليه مقام ارشاد و عرفان نيز داشت، در سال نهصد و هشتاد و هفت هجرت بخطّه دكن هندوستان رفته و مشمول مراحم و الطاف برهان نظام شاه گرديد، سپس بابراهيم عادل شاه ثانى انتساب يافته و بسال هزار و بيست و پنجم هجرت در همانجا درگذشت و چند مثنوى و ديوان مرتبى داشته و از او است:
رفتم كه خار از پا كشم، محمل نهان شد از نظر |
يك لحظه غافل گشتم و صد ساله را هم دور شد |
|