ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣١٠ - مسكين دارمى- ربيعة بن عامر
مدتى در كوفه محض بقصد قربت قضاوت نمود و از كثرت زهد و ورعى كه داشته اصلا اجرت نميگرفت، با ابو حنيفه مجالست مىنمود و چند فقره تأليفى داشته و در سال يكصد و هفتاد و پنجم يا هشتاد و هشتم هجرت درگذشت.
(ص ٥ ج ١٧ جم و سطر ٣ ص ٣٨٢ ت)
مسعودى- محمد بن عبد الرحمن
- بعنوان تاج الدين نگارش يافته است.
مسعودى- محمد بن عبد اللّه بن مسعود
- بعنوان مروزى مذكور شد.
مسكنى- لقب رجالى حسن بن محمد بن فضل
، فتح بن محمد، مجمع بن محمد، محمود بن ابى منصور و بعضى ديگر بوده و شرح حال ايشان موكول بدان علم است.
مسكويه- احمد بن محمد بن يعقوب
- در باب كنى بعنوان ابن مسكويه خواهد آمد.
مسكين دارمى- ربيعة بن عامر
- دارمى تميمى كه به دارم جدّ هشتمين او از بطون تميم جدّ سيزدهمين او منسوب است از فحول شعراى عهد اموى و از انصار معاوية بن ابى سفيان بوده و با فرزدق مهاجات بسيارى داشت، اخيرا مشايخ بنى عبد اللّه و بنى مجاشع بين ايشان آشتى دادند. وقتى مسكين نزد معاويه آمده و درخواست راتبه استمرارى نمود ولى معاويه قبول نكرد پس مسكين بيرون شد، معاويه را مخاطب داشته و قرب نسب، مابين تميم و مضر را كه اوّلى قبيله مسكين و دوّيمى عشيره معاويه است تذكّر داده و گفت:
اخاك اخاك ان من لا اخاله |
كساع الى الهيجا بغير سلاح |
|
و ان ابن عم المرء فاعلم جناحه |
و هل ينهض البازى بغير جناح |
|
و ما طالب الحاجات الا مغرر |
و ما نال شيئا طالب كجناح |
|