ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٧٠ - كلانترى- ميرزا ابو القاسم بن حاج محمد على بن حاج هادى
اعاظم و متّقين فقها بوده و در هردو كتاب مصباح و بلد الامين از وى نقل كرده و بعبارت فقيه اعظم اورعاش ميستايد. (ملل و ص ٦ ت متفرقات ذريعة و غيره)
كفعمى-
شيخ احمد بن زين الدين على
كفعمى- شيخ زين الدين على بن حسن
- هر دو ضمن شرح حال شيخ ابراهيم كفعمى فوقا مذكور شد.
كلا بزى- ابراهيم بن حميد
- يا محمد، از ادباى اوائل قرن چهارم هجرت ميباشد كه در نحو و لغت تقدّم داشته و فنون ادب را از مبرد ياد گرفته و در سيصد و دوازدهم يا شانزدهم هجرت درگذشت. (ص ٣ ج ٢ جم)
كلابى-
لقب رجالى ابراهيم بن ابى زياد، جبير بن حويرث، جعفر بن عثمان، حارث بن عمران و بعضى ديگر بوده و نسبت آن بنوشته تنقيح المقال بكلاب بن مرة بن ربيعة بن صعصعه است (بكسر كاف).
كلاعى-
لقب رجالى ايقع بن عبد است.
كلامى- آقا عبد اللّه
- مدرّس شيرازى، ملقّب به فخر العلماء، متخلّص به كلامى، فرزند مرحوم آقا على اشرف متخلّص به آگه، از فضلاى زمان خود ممتاز و در سال هزار و دويست و نود و نهم هجرت در شيراز وفات يافت و در بقعه شريفه امامزاده سيد محمد برادر والاگهر حضرت سيد احمد شاه چراغ مدفون شد و از اشعار او است:
سرحلقه زلفش چو شدى پابستم |
از پيچ و خم زمانه يك سر، رستم |
|
هشيارى عشق بين كه از روى صفا |
ناخورده مى از خمار چشمش مستم |
|