ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٩٥ - مروزى- جعفر بن احمد
وى در سال سيصد و شصت و دويم هجرى قمرى درگذشت.
(ص ٤٧ ت و ٣ و ١٨ ج ١ كا)
مروزى[١]
مروزى- ابراهيم بن احمد بن اسحق
- مكنّى به ابو اسحق، فقيه شافعى، استاد ائمّه عراق، در تدريس و فتوى طاق، مقتداى اهل عصر خود و مرجع استفاده جمعى وافر بود. بعد از استاد خود ابو العباس بن سريج رياست علميّه عراق بدو اختصاص يافته و مدتى در بغداد اقامت گزيد، درب المروزى بغداد هم بدو منسوب و در آخر عمر بمصر رفت، بسال سيصد و چهلم هجرى قمرى در همانجا وفات يافت، در قرافه صغرى نزديك امام شافعى مدفون شد و از تأليفات او است:
١- حساب الدور ٢- الخصوص و العموم ٣- شرح مختصر مزنى ٤- الشروط و الوثائق ٥- الفصول فى معرفة الاصول ٦- الوصايا.
(ص ٢ ج ١ كا و ٣ هب و ٤٧ ت و ٢٩٩ ف)
مروزى- جعفر بن احمد
- مكنّى به ابو العباس، از مشاهير مؤلفين قرن سيّم هجرت ميباشد و از تأليفات او است:
١- الاداب الصغير ٢- الاداب الكبير ٣- البلاغة و الخطابة ٤- تاريخ القرآن لتأييد كتب السلطان ٥- المسالك و الممالك و او اوّلين كسى است كه در اين موضوع تأليف داده است. وفاتش در اهواز واقع شد و سال آن غير معلوم است، كتابهاى او را بعد از وفاتش بسال دويست و هفتاد و چهارم هجرى قمرى در طاق الحرانى فروختند و گويا وفاتش نيز در همان سال و يا اندكى پيش از آن بوده است.
(ص ٢١٤ ف و ١٥١ ج ٧ جم)
[١]- مروزى- بر وزن مثنوى، چنانچه ضمن عنوان مرورودى مذكور داشتيم بغير قياس منسوب به مرو شاهجان بوده و گاهى در نسبت به مرورود نيز مستعمل و رجوع بدانجا نمايند. در اصطلاح رجالى لقب احكم بن بشار، احمد بن حماد، احمد بن رميح، احمد بن محمد بن رميم، حفص و جمعى ديگر بوده و بفرموده وافى سليمان بن حفص و تماما موكول بعلم شريف رجال هستند.