ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٧٧ - مرادى- سيد محمد خليل بن سيد على
جمادى الاولى پانصد و هشتاد و يكم هجرت در هشتاد سالگى در اصفهان واقع گرديد.
(ص ٦١ ج ١ كا)
مذارى-
اوّلى لقب رجالى ابراهيم بن محمد بن معروف، عبد اللّه بن ابى العلا و بعضى ديگر و دوّيمى محمد بن هلال، هانى بن عروة و هردو با ذال نقطهدار است.
مذحجى-
اوّلى لقب رجالى ابراهيم بن محمد بن معروف، عبد اللّه بن ابى العلا و بعضى ديگر و دوّيمى محمد بن هلال، هانى بن عروة و هردو با ذال نقطهدار است.
مرائى-
لقب رجالى صفوان بن قدامه تميمى است.
مرادى[١]
مرادى- حسن بن قاسم
- در باب كنى بعنوان ابن ام قاسم خواهد آمد.
مرادى- سيد على
- ذيلا ضمن شرح حال پسرش سيد محمد خليل مرادى مذكور است.
مرادى- ليث بن بخترى
- در باب كنى بعنوان ابو بصير خواهد آمد.
مرادى- سيد محمد خليل بن سيد على
- بن بهاء الدين سيد محمد بن سيد مراد مرادى، بخارىّ الاصل، دمشقىّ المسكن، ابو الفضل الكنية، صدر الدين اللّقب، حنفىّ المذهب، نقشبندىّ المسلك، از علماى عثمانى قرن سيزدهم هجرت ميباشد كه شيخ الاسلام و مفتى دمشق شام بوده و كتاب سلك الدرر فى اعيان القرن الثانى عشر از تأليفات او است كه در استانبول طى چهار مجلّد چاپ شده و حاوى شرح حال اكابر عرفانى قرن دوازدهم هجرت ميباشد و در سال هزار و دويست و ششم هجرت درگذشت.
[١]- مرادى- در اصطلاح رجالى لقب اسحق مرادى، اويس قرنى، ثابت بن طريف و جمعى ديگر ميباشد و نسبت آن بقلعه مراد نامى است نزديكى قرطبه از بلاد اندلس، يا بيكى از دو قبيله بنى مراد نامى از يمن كه يكى اولاد مراد بن مذحج بوده و ديگرى هم خانواده مراد بن مالك بن داود بن زيد بن يشحب بن عريب بن يزيد بن كهلان بن سبا است و چنانچه از تراجم مربوطه معلوم ميشود شايد كلمه مرادى در بعض موارد بشخص مراد نامى از پدران شخصى منتسب باشد.