ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٧٤ - مقريزى- احمد بن على
مقرى[١]
مقرى- اسمعيل بن ابى بكر يمنى
- بعنوان شرف الدين نگارش يافته است.
مقريزى- احمد بن على
- بن عبد القادر بن محمد بن ابراهيم بن محمد بن تميم حسينى عبيدى، بعلبكىّ الاصل، مصرى قاهرىّ المولد و المسكن و المدفن، ابو العباس الكنية، تقى الدين اللّقب، شافعىّ المذهب، از مشاهير ارباب سير و مورّخين عرب ميباشد كه به مقريزى مشهور و نخست در مذهب حنفى بود، بعد از مدتى بمذهب شافعى گراييده و فقه آن مذهب را نيز تكميل نمود، عزّت را در عزلت ميديد و بدون ضرورت با كسى تردّد و مراوده نميكرد و از قبول قضاوت دمشق كه تكليفش كردند امتناع نمود، آوازه او عالمگير و ضرب المثل بوده و داراى مصنّفات بسيارى ميباشد:
١- اتعاظ الحنفاء باخبار الائمة و الخلفاء كه در ليبسيك و قدس شريف چاپ شده است ٢- الالمام باخبار من بارض الحبشة من ملوك الاسلام كه در مصر چاپ شده است ٣- الاوزان و المكاييل كه در آلمان چاپ شده است ٤- تاريخ الاقباط يا اخبار قبط مصر ٥- تاريخ مصر
[١]- مقرى- در مراصد گويد: مقر (بر وزن صبر) موضعى است قرب فرات. بكسر اول و فتح ثانى با تشديد آخر (مقرىّ) موضعى است در دو منزلى بصره و كوهى است در ديار بنى دارم. مقرّه بر وزن مجله نام موضعى است و بر وزن صرفه (مقره) شهرى است از بلاد مغرب در وادى بربر نزديكى قلعه بنى حماد و (مقرى) بر وزن صحرا ديهى است در شام از نواحى دمشق و بر وزن دنيا (مقرى) ديهى است در يك منزلى صنعاى يمن كه عقيق آن بهترين عقيقها است.
بعد از اين جمله گوئيم: لفظ مقرى كه عنوان مشهورى بعضى از ارباب كمال و يا از اوصاف ايشان ميباشد ممكن است كه بهريك از مواضع مذكوره منتسب بوده و محتمل است كه بر وزن منشى يا مصلى بصيغه اسم فاعل از باب افعال يا تفعيل (مقرى يا مقرّى) بمعنى معلم و آموزگار خواندن و قرائت باشد بلى در نسبت به دو موضع آخرى الف مقصوره آخر كلمه بجهت الحاق حرف نسبت حذف ميشود. بهرحال لفظ مقرى در اصطلاح رجالى لقب ابراهيم بن احمد بن محمد، ابراهيم بن على بن محمد، احمد بن محمد، احمد بن يحيى، اسحق بن محمد بن على و بعضى ديگر است.