ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٨٨ - مجذوب- حاج محمد جعفر بن حاج صفر خان بن عبد اللّه بيگ
مجد الدين- محمد بن يعقوب
- بعنوان فيروزآبادى نگارش يافته است.
مجد الدين همگر-
بعنوان همگر خواهد آمد.
مجد الملك- اسعد بن محمد
- بعنوان براوستانى نگارش يافته است.
مجدويه- احمد بن ابى بكر بن ابى محمد
- خاورانى اديب نحوى، ملقّب به مجدويه (بفتح ميم و دال و واو) اديب كامل نحوى بارع فاضل، جوهره ذكاوت و حافظ قرآن بود، از ياقوت حموى نيز درس خوانده و صاحب كتاب شرح مفصل و غيره ميباشد و در سال ششصد و بيستم هجرت در حدود سى سالگى درگذشت.
صاحبترجمه غير از ابن المجدى مشهور ميباشد كه نامش احمد بن رجب، لقبش شهاب الدين و فقيهى بوده است نحوى قارى رياضى شافعى، در بعضى از علوم و معارف متفرّد و محل استفاده مردم و در سال هشتصد و پنجاهم هجرت وفات يافته و مصنّفاتى هم بدو منسوب است.
(ص ٢٣٠ هب و سطر ٣٣ ص ٨٥ ت و ص ٢٣٨ ج ٢ جم)
مجدى- مخلد بن عبد اللّه
- مصطلح رجال است و رجوع بدان علم نمايند.
مجذوب- ميرزا محمد
- يا ميرزا محمد رضا بن محمّد تبريزى، عالمى است شاعر صوفى مسلك، از فضلاى قرن يازدهم هجرت كه به مجذوب معروف، داراى اخلاق حميده و اوصاف پسنديده بوده و از آثار قلمى او است: مثنوى شاهراه نجات در آداب سير و سلوك و قصائد بسيارى هم درباره ائمّه اطهار ع گفته و از اشعار او است:
ترك ديوانگى از طعنه مردم نكنم |
شهر گر تنگ بود دامن صحرائى هست |
|
مرد را دردى اگر باشد خوش است |
درد بيدردى علاجش آتش است |
|
خانقاهى كه بخرجش نكند دخل وفا |
صرفه وقت در آن است كه ميخانه شود |
|