ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٧٩ - مراغى- ميرزا محمد نقى
مراغى[١]
مراغى- ملا احمد بن على اكبر
- بعنوان فاضل مراغى نگارش دادهايم.
مراغى- مير عبد الفتاح
- بعنوان صاحب عناوين الاصول نگارش يافته است.
مراغى- محمد بن جعفر بن محمد
- همدانى وادعى، مكنّى به ابو الفتح و مشهور به مراغى اديب نحوى لغوى حافظ بليغ حسن الخط و صحيح الرواية، در نحو و لغت از جمله وجوه و اعيان بغداد بوده و از تأليفات او است:
١- الاستدراك ٢- اسماء البلدان ٣- البهجه ٤- الخليلى در امامت ٥- ذكر المجاز من القرآن ٦- مختار الاخبار. در سال سيصد و هفتاد و يكم هجرت درگذشت.
(كتب رجاليه)
مراغى- ميرزا محمد نقى
- از افاضل اماميّه اوائل قرن حاضر چهاردهم هجرى آذربايجان ميباشد كه مولد و منشأ و مدفن وى شهر مراغه و بسيار زاهد و متّقى و نيكوسيرت و ستودهخصلت بود، املاك و مزارع موروثى پدرى خود را تدريجا فروخته و در دستگيرى فقرا صرف نمود تا آنكه در آخر عمر خود بىچيز شد و با دسترنج خود امرار حيات مىنمود، اصلا كلّ ديگران نبوده و قسمت عمده عايدى خود را صرف فقرا ميكرد. نسبت باحكام دينيّه سخت غيور و شديدا مخالف تزوير و ريا بود، بهردو زبان فارسى و تركى آذربايجانى اشعار نغز و طرفه ميگفت، بجهت انتساب بملا غفار نام امين الشرع مراغى و يا بشخص طرماح نامى گاهى به امينى و زمانى به طرماحى
[١]- مراغى- بفتح اول، لقب رجالى احمد بن ابراهيم، على بن خالد، محمد بن جعفر و بعضى ديگر ميباشد و نسبت آن بشهر مراغه است كه از بلاد بزرگ آذربايجان و مركز آن سامان و در زمان هلاكو خان پايتخت ايران بوده و مدارس و آثار قديمه هم داشته است و بهمين جهت بحسب رسم معمولى دار السطنهاش مينوشتند، فيروزآبادى (متوفى بسال ٨١٦ ه ق- ضيو) نيز در قاموس اللغة تبريز را ضمن يكى از قراء مراغه شمرده است لكن در اواخر از توابع و مضافات تبريز و شهرى است حاصلخيز و كثير المنافع. (صد و س و غيره)