ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٣٧ - لودى- امير على شير خان بن على امجد خان
لنبانى- آقا حسين بن ملا حسن
- گيلانى ديلمانى، اصفهانى لنبانى، عالم عامل فاضل كامل جامع حكيم فقيه بارع مجتهد محدّث اديب، از علماى قرن دوازدهم هجرت ميباشد كه با ميرزا عبد اللّه افندى سابق الذكر و نظائر وى معاصر بود، نخست در ديلمان گيلان سكونت داشت، اخيرا با پدرش باصفهان رفته و در محلّه لنبان نام آنجا اقامت گزيد، بهمين جهت به لنبانى شهرت يافت و در مسجد مدرسه آن محله تدريس مينمود. در مراصد گويد لنبان ديهى است بزرگ در اصفهان كه يكى از دروازههاى آن بدان منسوب است (دروازه لنبان) و از تأليفات او است:
١- زيارات ٢- شرح ذخيره سبزوارى ٣- شرح صحيفه سجاديه ٤- شرح مفاتيح فيض كاشانى. وى در بيست و ششم رمضان هزار و صد و بيست و نهم هجرى وفات يافت و در نزديكى بقعه آقا حسين خوانسارى مدفون شد و ظهور پارهاى كرامات از آنجا مشهور است.
پدرش ملا حسن ديلمانى نيز حكيم صوفى، در علوم حكمت ماهر، بمراتب عرفانى مايل بود، از پارهاى لغزشهاى صوفيّه اعتذار نموده و اصلاح ميكرد و در جامع كبير شاه عباسى اصفهان مشغول تدريس بوده و سال وفاتش بدست نيامد.
(ص ١٩٨ ت)
لوائى قمى- بابا سلطان
- از شعراى ايران و عرفاى نامى عهد شاه عباس ماضى (٩٥٥- ١٠٣٧ ه ق- ظنه- غلز) ميباشد كه در تكيه و خانقاه چهارباغ اصفهان پوستنشين ارشاد بود و يك مثنوى داشته و از او است:
عربى در ميان مكّه و شام |
كسب اسباب مينمود مدام |
|
بهر تحصيل مال و كسب هنر |
از حضر رخت بست سوى سفر |
|