مقنع گفتن او بجهت آن است كه از كثرت زشت‌رويى و قبح منظره روى باز كردن روى خود را نداشت و چيزى از طلا بشكل روى ساخته و خود را بدان مستور مينمود و اصلا كشف حجاب نميكرد و مقنع بعربى بمعنى سرپوشيده را گويد. شرح اين قلعه و ماه و مزاياى ديگر قضيه در كتب مربوطه تاريخى مذكور و در فرهنگها نيز تحت عنوان ماه نخشب يا ماه‌كش يا عناوين ديگر مسطور و بسط زايد موكول بمراجعه آنها است.

(ص ١٧٠ ج ٣ نى و ٣٤٥ ج ١ كا و غيره)

مكارى-

(بضم ميم) اولى لقب رجالى حسن بن ابى سعيد، حسين بن ابى سعيد، على بن سعيد، هاشم بن حيّان و بعضى ديگر و دويمى هم بتقديم ب ابجدى بر ت قرشت لقب احمد بن يحيى، محمد بن ابراهيم و سيمى نيز برعكس آن بتقديم ت قرشت بر ب ابجد لقب رجالى بشر بن عماره، بشر بن همام، حسين بن ابراهيم بن احمد، عتبة بن عمرو، محمد بن ابى عبد اللّه و موكول بدان علم شريف ميباشند.

مكبب (بر وزن معلم)-

اولى لقب رجالى حسن بن ابى سعيد، حسين بن ابى سعيد، على بن سعيد، هاشم بن حيّان و بعضى ديگر و دويمى هم بتقديم ب ابجدى بر ت قرشت لقب احمد بن يحيى، محمد بن ابراهيم و سيمى نيز برعكس آن بتقديم ت قرشت بر ب ابجد لقب رجالى بشر بن عماره، بشر بن همام، حسبن بن ابراهيم بن احمد، عتبة بن عمرو، محمد بن ابى عبد اللّه و موكول بدان علم شريف ميباشند.

مكتب (بر وزن معلم)-

اولى لقب رجالى حسن بن ابى سعيد، حسين بن ابى سعيد، على بن سعيد، هاشم بن حيّان و بعضى ديگر و دويمى هم بتقديم ب ابجدى بر ت قرشت لقب احمد بن يحيى، محمد بن ابراهيم و سيمى نيز برعكس آن بتقديم ت قرشت بر ب ابجد لقب رجالى بشر بن عماره، بشر بن همام، حسين بن ابراهيم بن احمد، عتبة بن عمرو، محمد بن ابى عبد اللّه و موكول بدان علم شريف ميباشند.

مكتبى-

(بر وزن مثنوى) از شعراى نامى شيراز اواخر قرن نهم هجرت ميباشد و يا خود اوائل قرن دهم را نيز ديده و تأسيس دولت صفويّه را هم كه در سال نهصد و ششم هجرت بوده درك كرده است. جامع فنون كمالات و فضائل، اشعارش غمزدا و روح‌افزا و بغايت باصفا بود و از آنرو كه در شيراز شغل مكتب‌دارى و آموزگارى اطفال را داشته به مكتبى تخلّص مينمود. منظومه ليلى و مجنون او كه حاوى دو هزار و يكصد و شصت بيت است و در سال هشتصد و نود و پنجم هجرت برشته نظمش آورده بسيار مشهور و در طهران چاپ و از اشعار او است:

اى بر احديّتت ز آغاز		خلق ازل و ابد هم آواز
اى برتر از آنكه ديده جويد		يا نطق زبان‌بريده گويد
نى از گنه منت زيان بود		نى با شدت از عذاب من سود