بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٥٦ - الف ) مشروعيت حاكم

اين حديث نشان مى دهد كه حكومت ، «حق» ائمه ى معصوم (عليهم السلام) است ، اما اين حق در دست ديگران است و آنان بايد اين حق را به امام معصوم (عليه السلام) تحويل دهند تا امام معصوم (عليه السلام) به وظيفه ى خود عمل كند . دقيقاً به همين جهت است كه يكى از پايه هاى حكومت دينى را «بيعت» تشكيل مى دهد. رسول خدا (صلى الله عليه وآله) به موازات «دعوت»، روى كردى به «بيعت» نيز داشتندكه«بيعة العشيرة» ثمره ى آن است.[١]هم چنين آنحضرت پس از بيعت مردم يثرب با ايشان در«عقبه اولى»[٢]و«عقبه ثانيه»[٣] ، به اين شهر هجرت كرد و اولين حكومت اسلامى را تشكيل داد. امام على (عليه السلام) نيز هنگامى كه با «عدم بيعت» مردم روبرو شد ، بدون اين كه دست به شمشير برد، بيست و پنج سال خانه نشينى را بر خود هموار ساخت و تنها هنگامى زمام حكومت را در دست گرفت كه با «وفاق عمومى» مواجه گشت و مردم با او بيعت كردند . مهم اين جا است كه اين بيعت ، آزادانه صورت گرفت نه با اجبار و اكراه . امام حسن (عليه السلام)نيز بابيعت آزادانه ى مردم، قدرت را در دست گرفت[٤] و با بى وفايى مردم آن را واگذار كرد[٥] . امام حسين (عليه السلام) نيز به خاطر بيعت مردم كوفه به سوى اين شهر حركت كرد[٦] . اين موارد نشان مى دهد كه مشروعيت كسب قدرت در اسلام به پذيرش و انتخاب آزادانه ى مردم است .