بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٦٧ - ٢ ـ٢ ـ رستگارى در پرتو تشيّع

بنابراين بديهى است كه نحله هاى انديشگى مانند آزادى خواهى، نمى تواند انسان را به رستگارى غايى، كه انسان ها از دير زمان در انتظار آن بوده اند، رهنمون گردد.

٢ ـ٢ ـ رستگارى در پرتو تشيّع

١ ـ٢ ـ ٢ـ ديدگاه علامه ى طباطبايى :

[ مرحوم] علامه ى طباطبايى، درباره ى رستگارى انسان چنين مى نويسد:

«به حكم ضرورت (جبر)، آينده جهان روزى را دربر خواهد داشت كه در آن روز جامعه بشرى پر از عدل و داد شده و با صلح و صفا همزيستى نمايد و افراد انسانى غرق فضيلت و كمال شوند. و البته استقرار چنين وضعى به دست خود انسان خواهد بود و رهبر چنين جامعه اى منجى جهان بشرى، و به لسان روايات، «مهدى» خواهد بود.

در اديان و مذاهب گوناگون كه در جهان حكومت مى كنند مانند وثنيت، كليميت، مسيحيت، مجوسيت و اسلام از كسى كه نجات دهنده بشريت است، سخن به ميان آمده و عموماً ظهور او را نويد داده اند. اگر چه در تطبيق اختلاف دارند و «حديث متفق عليه» پيغمبر اكرم (صلى الله عليه وآله) : (المهدى من وُلدى) «مهدى معهود از فرزندان من (از نسل من) مى باشد» اشاره به همين معنى است».[١]

٢ ـ ٢ ـ ٢ ـ ديدگاه شهيد آيت الله سيد محمدباقر صدر :

شهيد آيت الله سيد محمدباقر صدر مى فرمايد:

«نه تنها مهدى، تجسّم باور اسلامى نسبت به يك حقيقت معنوى، كه اسوه ى غايت خاصى است كه انسانيت در تلاش براى نيل به آن است، و نيز صورتى از آرمانى طبيعى است كه افراد از طريق آن بدين نتيجه مى رسند كه ـ به رغم تفاوت هاى اديان ايشان و نيز اختلاف روش هاى آنان در دسترسى به آن امر ناديدنى ـ بر روى زمين روز موعودى هست. كه در آن روز پيام هاى الهى به تمام معنى و غايت نهايى شان تحقق مى يابند; آن هنگام كه گذار تاريخ طاقت فرساى انسانيت، بعد از مبارزه اى طولانى، به ثبات و امنيت مى انجامد».[٢]