بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٥٦ - ٥ ـ ١ـ غيبت امام مهدى(عج)

فقيهان خود را مسؤول نقش ويژه و مخصوص امام تلقى نمى كردند، چه همان گونه كه مؤلفانى چون [شيخ] طوسى و مجلسى تعيين كردند، براى هيچ كس امكان ندارد كه پيش از قيام قائم منصب اختصاصى امام را عهده دار گردد. به همين دليل رهبران والامقام اماميّه : [شيخ ]مفيد[٢] و [شيخ ]طوسى[٣]، از قائل شدن مرجعيت خود براى نمايندگى خمس، كه جهت امام كنار گذاشته مى شود [سهمامام(عليه السلام) ]امتناع ورزيدند. [شيخ ]مفيد قائل بود هر شيعه ى مؤمنى كه سهم امام بپردازد بايد آن را كنار گذارد و آن را در محلى امن قرار دهد يا دفن كند و به هنگام فرا رسيدن مرگ، آن را به شخصى قابل اعتماد بسپارد تا با قيام امام، به وى تحويل دهد. بابت نيمه ى ديگر خمس، كه سهم سادات ناميده مى شود بايد به سه بخش تقسيم گردد و به طور مساوى بين افراد نيازمند ذريّه ى پيامبر (يعنى يتيمان، فقيران و در راه ماندگان) توزيع گردد.عالمان بعد از [شيخ ]طوسى [نظير: ]«ابوصلاح» و «ابن زهره ىحلبى»نيزبه ديدگاه [شيخ ]مفيد قائل بودند.اين اجماع بين فقيهان درمسأله ى خمس تا قرن ٧ هـ . ق.[٤]ادامه يافت.