بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٥٩ - ج ) مديريت مشروع

«إنّ أحقّ ما يتعاهد الرّاعي من رعيّته أن يتعاهدهم بالّذي لله عليهم في وظائف دينهم ، وإنّما علينا أن نأمركم بما أمركم الله به و أن ننهاكم عمّا نهاكم الله عنه[١] ; سزاوارترين پيمان ميان مردم و زمام داران پيمانى است كه در راستاى وظايف دينى مردم باشد . وظيفه ى ما ( زمام داران) است كه طبق امر خدا، امر كنيم و طبق نهى او ، نهى كنيم .»

در اين سخن ، نكته هاى مهمى وجود دارد :

١ـ در نظر امام على (عليه السلام) ، پيمان ميان مردم و زمام داران ، پيمانى بر اساس دين مى باشد كه نشان گر اين نكته ى مهم و اساسى است كه ملاك مشروعيت رابطه ى ميان مردم و زمام داران ، «دين مدار بودن» آن است. و لذا اين گونه نيست كه ملاك مشروعيت پيمان ميان مردم و زمام داران ، رضايت هر دو طرف باشد . پيش از رضايت طرفين ، رضايت خدا قرار دارد و رضايت خدا به مطابقت پيمان ميان مردم و زمام داران با احكام دين وابسته است و اين گونه نيست كه اگر بشر ، آزاد و مختار است و حق تعيين سرنوشت دارد ، هر تصميم او و از جمله هر پيمان او با زمام داران ، مشروع و مورد تأييد باشد . تفسير اين چنينى از اختيار بشر و حق تعيين سرنوشت او ، تفسيرى خطرناك و غير دينى است . اين قبيل تفسيرها در حقيقت در پى تئوريزه كردن مبانى تفكر غربى است كه مشروعيت پيمان ها را در رضايت و موافقت طرفين ـ يعنى مردم و زمام داران ـ مى دانند . پيمان مقدس و مشروع آن پيمانى است كه بر محور دين و مطابق دين باشد . اين ديدگاه على بن ابى طالب (عليه السلام) است .

٢ـ ملاك مشروعيتِ فرمان دهىِ حاكم عبارت است از مطابقت آن با اوامر و نواهى خداى متعال ، كه پيش از اين نيز به آن اشاره شد . آن حضرت در جاى ديگر مى فرمايد :