بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٣٢٥ - فلسفه ى غيبت

٩ـ مهدى موعود (عج)

از القاب مشهور آن حضرت، مهدى موعود (عج) است كه بيش از ساير كلمات، استعمال مى شود. در بخشى از بيانات امام خمينى(رحمه الله) آمده است:

«من نمى توانم اسم رهبر روى ايشان بگذارم،بزرگتر از اين است. نمى توانم بگويم كه شخص اول است، براى اين كه دومى در كار نيست. ايشان را نمى توانيم ما با هيچ تعبيرى تعبير كنيم الاّ همين كه مهدى موعود است. آنى است كه خدا ذخيره كرده است براى بشر.»[١]

در مورد وجه نام گذارى آن جناب به مهدى از «امام نهم» نقل شده است كه فرمود:

«انّما سمّى المهدى مهديّاً لانّه يهدى لامرخفىّ، يهدى لما فى صدور الناس، يبعث الى الدّجال فيقتله لايدرى فى اىّ شىء قتله»[٢]

از امام خمينى (رحمه الله) عبارت ها و ويژگى هاى ديگرى نيز درباره ى امام عصر وجود دارد كه نقل همه ى آن ها به طولانى شدن مقاله مى انجامد. از قبيل: يگانه دادگستر ابدى، پرچمدار بزرگ رهايى، ناظر امور، منجى بشر و...

در كتاب دلائل الامامة نيز تعداد زيادى از القاب حضرت مهدى (عج) نقل شده است كه هر يك ناظر به يك صفت و يك ويژگى حضرت مهدى(عج)است. هم چنين در «زيارت جامعه كبيره» نيز به برخى از صفات مشترك اهل بيت(عليهم السلام) اشاره شده است.[٣]

فلسفه ى غيبت

همان طور كه مى دانيم، امام زمان(عليه السلام)دو غيبت دارد: يكى غيبت صغرى و ديگرى غيبت كبرى.[٤]

غيبت صغرى مجموعاً ٧٤ سال[٥] طول كشيده است وپس از آن(ازسال ٣٢٩ هـ . ق.) غيبت كبرى آغاز شده است كه تا كنون و تا زمانى كه بر ما پوشيده است ادامه خواهد يافت. آن چه در اين سطور بيان مى شود راز غيبت امام زمان و فلسفه ى آن است.