بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٤٦ - ٤ ـ ١ـ ابعاد شخصيّت امام مهدى (عج)

مهم ترين حديث كه به سند «معلى بن محمد» و «احمد بن عبدالله» است نقل مى كند كه [امام] عسكرى(عليه السلام) بعد از كشته شدن «مهتدى» خليفه، نامه اى به اين مضمون به پيروان قابل اعتماد خود نوشت:

«اين عقوبت كسى است كه خداى متعال را درباره ى وصىّ اش عصيان نمود، او [يعنى مهتدى] پنداشت كه مرا مى كشد تا فرزندى از من بر جاى نماند. هم اينك او قدرت مطلق حق را ديده است».

مهتدى، از تخت به زير كشيده شد و در رجب سال ٢٥٦ هـ . ق .[١] از دنيا رفت. از اين گذشته، همه ى راويان اماميه موافقت دارند كه ولادت امام دوازدهم(عج) ، در پانزدهم شعبان واقع شد. بنابراين اگر كسى بين مرگ مهتدى در ماه رجب سال ٢٥٦ هـ . ق .[٢] و ارسال نامه ى [امام] عسكرى (عليه السلام) در ماه بعد، شعبان، رابطه برقرار كند، موجه به نظر مى رسد كه ولادت امام در «پانزدهم شعبان» سال ٢٥٦ هـ . ق .[٣] روى داده باشد.

«مسعودى» حديثى منسوب به «خديجه» دختر امام محمد جواد (عليه السلام) روايت مى كند كه اين فرضيه را تقويت مى كند. در سال ٢٦٢ هـ . ق .[٤] شخصى به نام «احمد بن ابراهيم» از او (دختر امام محمد جواد) درباره ى جانشين امام عسكرى(عليه السلام)پرسش نمود، و او (دختر امام محمد جواد)، وجود وى را تأييد كرد و افزود كه وى از تاريخ يازدهم ربيع الاول سال ٢٦٠ هـ . ق .[٥] در سن چهار سال و هفت ماهگى، جانشينى پدرش را بر عهده گرفته است. پس اين روايت حاكى از ولادت وى در «پانزدهم شعبان» ٢٥٦ هـ . ق .[٦] مى باشد.