بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ١٨١ -           الف) جاودانى بودن دين اسلام

الف) جاودانى بودن دين اسلام

اسلام از بدو ظهور، خود را با يك ديد جهانى بر مردم عرضه كرد:

?وَ ما اَرْسَلْناكَ اِلاَّ كافة لِلنّاس بَشيرَاً وَ نَذيراً?[١] و يا اين كه: ?قُلْ يا اَيُّهَا النّاس اِنّى رَسُولُ اللهِ اِلَيْكمْ جَميعاً?.[٢]

هر دو آيه از آيه هاى مكّى هستند. ترسيم سياست جهانى در آيه هاى مكّى مى رساند كه پيامبر پس از پيروزى هاى چشمگير و روز افزون خود، ديدگاه خود را تغيير نداد و اين گونه نبود كه ناگهان بر همه ى جهان چشم طمع دوخته باشد. بلكه از همان ابتدا رسالت جهانى داشت.

جهانى بودن اسلام نيز داراى دو بعد زمانى و مكانى است. يعنى:

هم براى عموم بشر (هر جا كه باشند)

و هم براى همه ى ادوار (تا روزى كه نسل هاى بشرى پياپى زاده شوند).[يعنى: ابدى بودن

اين گستردگى و اين جاودانگى بيان گر رسالت جهانى اسلام است، و رمز جهانى بودن اسلام هماهنگى آن با طبيعت و فطرت بشرى است: ?فَاَقِمْ وَجْهِكَ لِلدّين حَنيفاً فِطْرتَ الله الَّتى فَطَرَ النّاس عَلَيْها لاتَبْديلَ لِخَلْقِ اللهِ?[٣] و چون فطرت امرى است كه دگرگونى در آن وجود ندارد، اسلام نيز جاودانگى و گستردگى خود را از اين طريق اثبات كرده است.[٤]