بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢١٦ -           وضع ناگوار نظام هاى حكومتى مبتنى بر جور، ظلم و اختلاف

نسيان وتملق جلوه هاى سياسى چنين ساختار حكومتى است. حقيقت و عدالت بى اهميت مى شود. به همين دليل تلاش مى شود هر چه سريع تر آن ها به پشت صحنه ى سياست مصلحت گرايانه كشانده شوند. نفرت از ديگران تشديد مى شود و در اين ساختار، همه مقصر شناخته مى شوند و همين امر در نهايت عدم امنيت عمومى را در پى مى آورد. تنها ترس از مجازات، مانع خشونت و جنايت مىشود.

تركيب ايجاد شده، تنها حاميان گستاخ آن، كسانى كه از اصول اساسى دورند و مرتكب اعمال ناپسند مى شوند و از حكومت بدان لذت مى برند را در خود جاى مى دهد. به همين دليل مردم به گروه ها و فرقه هاى مختلف تقسيم مى شوند و بناى مخالفت با يكديگر را مى گذارند. اين اختلاف ها لباس عزت و آبرو را پاره مى كند و محروميت از نعمت ها را به بار مى آورد. نزاع، ناسازگارى و اختلاف در سخن، عمل و نيت ايجاد مى شود.

تركيب حاكميت (هامان ـ قارون ـ فرعون) مفاهيم عالى انسانى را به پست ترين سطح، تنزّل مى دهد. نمايندگان حكومت بدان آثار حقيقت را با بدعت گذارى، دروغ و حليه نابود مى كنند. انسان پاك در حكومت بدان اعمال نيك انجام مى دهد، در حالى كه افراد ناپاك تا زمانى كه حكومت ناخوبان وجود دارد از آن لذت مى برند. رابطه ى آن ها با الگوهاى راستين و شاهدان حقيقت، روشن است و هيچ تغييرى نمى توان در آن ايجاد كرد. خداى متعال مى فرمايد:

«براى كافران يكسان است چه هشدارشان بدهى چه هشدارشان ندهى، ايمان نمى آورند».(١)

«و اگر كتابى نوشته بر كاغذ بر تو نازل مى كرديم و (آنان) با دستان خويش آن را لمس مى كردند، باز هم كافران مى گفتند: اين جز جادوى آشكارى نيست».(٢)