بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٧ -           قوم لوط

هجرت به مدينه و ايجاد جامعه اى نمونه، بر اساس تعاليم اسلام ، خود «اصلاح» ديگرى در تاريخ اسلام قلمداد مى شود. اوضاع يثرب قبل از اسلام پر از نفرت، كينه ، دشمنى ، خشونت و خون ريزى بود. در چنين شرايطى، اسلام عزيز با شعار «برادرى»: ?إنما المؤمنون إخوة ?،[١] نظام اجتماعى نمونه اى را پايه ريزى كرد. خداى متعال با يادآورى گذشته ى پُر محنت مردم مدينه، آنان را به دوران طلايى زندگى شان متوجه ساخته و فرموده است:

?وَاذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوا نًا ? ;[٢] به ياد آوريد كه چگونه دشمن يكديگر بوديد، او ميان دل هاى شما اُلفت برقرار كرد پس به نعمت الهى با هم برادر شديد.

آيا تبديل جاهليت به عقلانيت و معنويت، و تبديل كينه و عداوت به محبت و مودت، اصلاح نيست؟ آيا اين اصلاح در سايه ى ايمان حاصل نشد؟ آيا در سايه ى اين اصلاح بزرگ مردم از جاهليت نجات پيدا نكردند ؟

پس از رحلت رسول خدا(صلى الله عليه وآله)

در انديشه ى شيعه ، پس از رحلت رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، روند جامعه ى اسلامى از مسير صحيح خارج شد و در اولين بحران جدّى با قتل عثمان مواجه گشت. پس از اين ماجرا مردم به سوى «امام على» (عليه السلام) هجوم آوردند و با ايشان بيعت كردند. امام على(عليه السلام)با شعار «اصلاح طلبى»، حكومت را در دست گرفت و به امورى مانند: اصلاح بيت المال، احياى اسلام ناب، احقاق حق مظلوم، امنيت براى ستمديدگان و ... مشغول شد. آن حضرت خود در اين باره مى فرمايد: