بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٩ -           قوم لوط

پس از ايشان، «امام حسن» (عليه السلام) نيز روند اصلاحات پدر را دنبال كرد و به نبرد با معاويه همت گماشت كه اين اقدام نيز با بىوفايى كوفيان ناكام ماند و به صلح انجاميد. اين چنين معاويه زمام امور را در دست گرفت و بار ديگر اِفساد، جاى اصلاح را گرفت و تباهى ادامه يافت.

پس از معاويه، فرزندش يزيد ، روند فساد آلود پدر را ادامه داد. در چنين شرايطى بود كه قيام «امام حسين» (عليه السلام) اتفاق افتاد. اين قيام به تصريح سيدالشهدا(عليه السلام) نه اقدام ظالمانه بود و نه مفسدانه، بلكه قيامى اصلاح طلبانه بود: «إنّما خرجت لطلب الإصلاح في اُمّة جدّي».[١] و آن حضرت در جمع عالمان اسلام در مراسم حج، همان جملات پدر را در نفى قدرت طلبى و ثروت اندوزى و اعلام اصلاح طلبى بيان داشت[٢] و در اين راه تا جايى پيش رفت كه جان خود و اهل و يارانش را در راه اصلاحات اسلامى نثار كرد.

حضرت مهدى(عج)

به گواه تاريخ، از آغاز آفرينش تا به حال، هيچ كدام از فريادهاى اصلاح طلبى پيامبران و اولياى الهى به درستى شنيده نشده و هيچ يك از حركت هاى اصلاح طلبانه ى آنان به نتيجه ى نهايى نرسيده است. تا كنون ظلم و فساد، ريشه كن نشده است. در زمان غيبت، اين ظلم و ستم ها به اوج خود خواهد رسيد تا اين كه رادمردى قيام كند تا بر جريان ستم و فساد تاريخ خط بطلان كشد.[٣] او مهدى(عج)،