درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٦٩ - امام غايب،بسان خورشيد پشت ابر

٦.در بهره‌مندى از خورشيد،ميان افرادى كه خورشيد را باور كرده‌اند با افرادى كه منكر او هستند تفاوتى نيست.در بهره‌مندى از فوايد تكوينى امام نيز بين منكر و قائل به امام فرقى نيست.

٧.فقط مردمى در انتظار راستين كناررفتن ابرها به سر مى‌برند كه به فوايد خورشيد آگاهى كامل دارند.در دوران غيبت نيز معرفت به امام،باعث حقيقى‌تر شدن انتظار مى‌شود.

٨.فقط انسان‌هاى نابينا از نورافشانى خورشيد محرومند؛همان‌گونه كه فقط انسان‌هاى كوردل منكر نور وجود پيشواى معصوم و از آن بى‌بهره هستند.

بنابراين شكى نيست كه ميزان بهره‌مندى موجودات از آفتاب عالم‌تاب در زمانى كه چيزى حايل نباشد بيشتر و كامل‌تر است؛امّا اين بدان معنا نيست كه وجود پرده بر روى خورشيد،تمام يا بيشتر بهره‌مندى‌ها را از بين ببرد؛بلكه اين مانع،فقط برخى از فوايد را از ميان برده يا كم مى‌كند.

وجود ظاهرى امام در عصر حضور و ظهور نيز به معناى آن است كه تمام منافع امام مى‌تواند به مردم برسد.حال اگر چيزى مانع رسيدن فيض‌هاى كامل امام به ديگران شود بدان معنا نيست كه وجود او بى‌فايده است.

وجود امام در پس پردۀ‌غيبت،به همان ميزان مفيد است كه وجود او در زندان‌هاى حاكمان ستمگر داراى فايده بود.البته بين زندان غيبت و زندان حاكمان مستبد، تفاوت‌هاى فراوانى است؛ولى هركدام به نوعى مانع رسيدن فيض كامل امام به عالم وجود و انسان‌ها مى‌شوند.

فشرده سخن اين كه مسألۀ غيبت،فلسفۀ ضرورت وجود امام معصوم عليه السّلام را نقض نمى‌كند؛زيرا امام معصوم در حال غيبت وجود دارد و فوايد او هم به ديگران مى‌رسد.

فقط بخشى از فوايد او است كه در اثر تقصير خود مردم در حال غيبت به آنان نمى‌رسد؛ ولى وجود او حجت را بر همگان تمام كرده است و اين،خود مردم هستند كه مى‌بايست با ايجاد آمادگى لازم شرايط را براى ظهور آن حضرت فراهم كنند.