درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٩٣ - پيدايش فرقۀ«بهائيه»

وابسته مى‌شود،نياموزند [١].افكار سيّد على محمد باب،مجموعه‌اى است از برخى آراى شيخيان و باطنيان(تأويل‌گرايان)و صوفيان و كسانى كه به علم حروف و اعداد گرايش داشته‌اند و نيز پاره‌اى از دعاوى. [٢]

از آنچه گفته شد مى‌توان برخى باورهاى بابيه را در موارد زير خلاصه كرد:

١.اعتقاد به تجسد خداوند در«هيكل»ميرزا حسين على با تجلى و جلوه خدا در بهاء؛

٢.منسوخ بودن اديان پيشين و رسالت جديد؛

٣.انكار قيامت؛

٤.اعتقاد به«من يظهره اللّه».

بهائيت، [٣]استمرار انحراف

بهائيت،فرقه‌اى منشعب از آيين بابيه است.بنيان‌گذار آيين بهايى،ميرزا حسين على نورى،معروف به بهاء اللّه است.اين آيين نيز نام خود را از همين لقب برگرفته است.وى در سال ١٢٣٣ ق در تهران به دنيا آمد و مانند برادرانش آموزش‌هاى مقدماتى ادب فارسى و عربى را زير نظر پدر و معلمان و مربيان گذراند.در زمان ادعاى بابيت سيد على محمد شيرازى،در جمادى الاولى ١٢٦٠،او جوانى ٢٨ ساله و ساكن تهران بود كه در پى تبليغ نخستين پيرو باب،ملاحسين بشرويه‌اى معروف به"باب الباب"در شمار نخستين گروندگان به باب درآمد.از آن پس،همراه برادرش،ميرزا يحيى صبح ازل يكى از فعّال‌ترين افراد بابى شد و به ترويج بابى‌گرى-به ويژه در نور و مازندران-پرداخت.

پيدايش فرقۀ«بهائيه»

در دوران جانشينى صبح ازل،حسين على مسؤول تمام امور بابى بود.رقابت دو برادر بر سر رهبرى«بابيان»كم‌كم به اوج خود رسيد تا جايى كه طرفين يك‌ديگر را به مرگ تهديد كردند؛بنابراين در سال ١٢٨٥ ق به دستور دولت عثمانى،يحيى صبح ازل به